Erty.Alpus

iyi ki varsın iyi ki hayatımdasın.. (:

2011-09-23T03:25:00.000-07:00

İLK DEFA OKUMADAN TEMİZE ÇEKMEDEN DİREKT KAFAMDAKİLERİ PAYLAŞIYORUM

2011-09-09T12:36:00.001-07:00

BAZEN SADECE SIRADAN BİRİSİ GİBİ OLMAK İSTİYORUM

Sıradan birisiymişken bile sıradan biri. Kendimi ne yapacağını bilemeyen çaresiz benliğimden kurtarırken diğerleri gibi davranırsam; diğerlerinin aşık olduğu gibi sevildiği gibi sevilmeyi düşlersem eğer belki daha iyi olurum. Ama şimdi bu mümkün değil. ama henüz, tam olarak diğerleri gibi olmaya alışabilecek olgunlukta ve öfke kusabilecek maharette değilim.

Duysa haberi olsa yalanları

En büyük en acı vercici gerçeği koyun önünüze. Ve onu binlerce parçaya bölün. Kıskançlıklarınızı hastalıklarınızı sorumluluklarınızı aldatılmışlıklarınızı ihanetlerinizi. Hepsini bir bir masanın üstüne dökün. Bölün parçalayın. Ta ki un ufak olup toz zerreleri burun deliklerinden dolarken acı çektiğinizi hissedene tekrar acıyı tattıdığını hissedene kadar.

Bazen hissedersin.

Dünyanın en çirkin adamıyım. Görüleni ve inkar edileni taaa gözümün önünde görüneni ve renkleri inkar ettim. Kesinlikle asılmalı ruhum

Klavyelerin sesinde tıkırdayan bir küfür biliçaltına işlenmiş koca bir nasır duruyor acı çekiyorsun ve kimse umursamıyor. Acı çekerken yalnız olamayan bir adamın acı çektiği de yalanlanmış olur böylece.

Çok mu keskin kalıplarım var. ucu çok mu eski çok mu sivri gerçekliklerim. Bir o kadar da görmezden geldiklerim inkar ettiklerim evet evet kesinlikle varlığına inkar ettiğim tonlarca sebebsiz ama sebebi can yakıcı ve bir hayli acılı koca gerçekler var hala önümde.

Size olay anlatmayacağım. Size sabit düşünceler giriş gelişme sonuç ya da kahramansız kahramanlardan acı çekenlerden bahsetmeyeceğim. Bu sefer ki hikaye kıyafet giydirilememiş duyguların insanlaştırılmasıyla ilgili. Onlarda isimlerinden aldıkları vecd ile birbiryleriyle kavga ediyor düşünceleri kemiriyor alakasız küfür edebiliyorlar.

Klavyelerin tıkırtıları arasında ince bir küfür.

Amına koyim.

Aynen böyle diyor işte her tıırtısında her harfe dokunuşumda inliyor sanki klavye ve küfrediyor.

Düşüncelerimin üstüne koca bir örs örülmüş. Koca demirden dökümlü ağır hantal ve gereksiz bir örs. Beynime indikçe kelimelerin zafiyeti azalıyor. Daha fazla fışkırmak daha fazla özgürleşmek yerine daha çok acı çekiyorlar ve birleşip küçülmeye kelimesizleşmeye manasızlaşmaya hatta harfsiz kalmaya özen gösteriyorlar.

Eskdien bir kaplumbağam olsaydı keşke demeyi ne kadar çok isterdim oysa tam da şu an.

bazen gözünün önündeki gerçekle başa çıkılamayan acı gerçekler çıplak olan duyguların tonlama hataları ve duygusuzluklar hapla dokunaklı ilaçlar ve doktorlar. Kafamda bu ve benzeri binlerce kelime dolanıp duruyor. Acımasızca birbirleriyle koşuşturmaca ve kavga içinde eskitmeye meyilli sarhoş ve birbirinden bıkmış olan elleri bıçaklı ve kanli heceler duygular duygu durumları ve sabitlenmiş fikirler. Hepsi karmakarışık olmuş koca bir bünye de birbiri ardına dizilmiş ve daha sonra her nefes verilişinde karmaşayla birbirinden ayrılmaya karmaşaya yüz tutmuş binlerce kelime.

Anladığım tek şey lanetli oluşum. Lanetli. Eskiden gelen ve devamlı olarak belirteçle büyüteçle belirginleşen ve daima büyüyerek karmaşaya yol açan o lanet.

Üzerimde paratoner. Sürkeli durmadan orospu çocuğu laneti doğuruyor zihnine. Kimsede izi kalmıyor her bir köşede parmak izleri belirsiz duygular. Herkeste bir parça izim kalsın derken her birinde bir parça kendimi kaybediyorum. Sevgilililer atlası. Sevgili merhametli

Çirkin oluşuma yoruyorum bazen. Yorgun oluşuma ya da umursamayan harflerin sancılarına sarıp döküyorum sarkıtıyorum pencereden aşağı. Ucunda karıncalar biriken dev bir karpuzun üzerine düşüyor saçlarım. Rapunzelin en çirkin hali uyandırmak isteyen ya da gönüllü bir biçimde kaleden içeri adım atmak isteyen tek onlar var. karıncaların her biri mutlu olan duyguları yadırgayıcı bir biçimde aşırıyor. Mutsuz eden her ne halt varsa geleceğe ya da geçmişe dair, bir bit sineği gibi kemiriyorlar aklımdan düşüncelerimden söküp alıyorlar tebessümenir duyguları.. çamaşır suyu gibi kokar bazen mutluluk çünkü genzi yakar.

Boşluğa bırakılmış olan bir yaprak gibi önce kendi etrafında dönerek seyrediyor evreni ve sonra dibe en derine düşüyor..

Gözlerini kısıyor tıpkı sivri bir çivi ucu gibi ve ardından şekil almaya çalışan bir çamur gibi biçimsizleşiyor kahveleşiyor kuruyor ve çatırdıyor. En hacimsiz en fazla görülen kabala bir kenarında dokunmak ister gibi ama dokunamadan henüz giderek kararmaya ve içine kapnamya başlıyor. Neresinden başlasam diyorsun. Düzeltmeye çevirip bir köşesini al aşağı edip zekice bir kurguyla boşaltmaya başladığın zaman ne yapsam diyorsun. Acaba ne yapsam ulan ne yapsam….

Anlatılmak istenen kelimeleri kimselerin anlayamayacağı kadar küçük haznelere böldüm. Küfür eden klavyenin tıkırtıları arasında koca bir başlık atabilirim en başına en nihayetinde kendimin de pek ala çok güzel becerdiği bir aldatmacayla.

Soğuk kelimeleri dik ayak bir uçuruma tutunmaya çalışır gibi sert ve bir o kadar da çelimsiz. Kelimeleri dökülecek ve bir daha toparlanamayacak kadar aciz. Ne zaman küfür etmeye çabalasa sanki dilinden düşecek ve parçalanacaklar.

İçlerinden birisi “bugün hava ne kadar da soğuk diyor.”

Diğeri “bugün hava da berbat bir olağan yağmuru yalnızlık kalabalıkları dolanıyor diyor. Edebi bir şekilde küfür edebilmeyi becerbilimriş gibi.

“ bugün hava ne kadar da boktan”

“bugün tam anlamıyla havada ağır bir aldatılma telaşı var. ihanet koan bir hava.”

“ bugün öfke kokuyor tavan arası.”

Ve hiçbirinin bugüne dair olan düşünleri eksilmiyor hiçbiri diğerini acıtmak istemiyor gibi kendi penceresi ve küçük odası altında bir şeyler ızrvalamaya ranzaların altına kurulu bir gezegen keşfetmeye hazır sadece mavi soluksuz bir gemiye bakıyorlar. Gökyüzü ise her zaman olduğu gibi gri. Gemi ise her zaman olduğu kadar sonsuz.

Azgın bir martı gelip de götürecek her birini diye korkuyorlar. Oysa dalgaların ve kızıl kum tanelerinin mevsimi bu mevsim. Denizin oluk oluk tavan aralarına ve oradan da gemiye sızdığı usul bir gece. İklimsiz bir geceden binlerce iklime açılan bir gece.

Her biri için gelecek olan karanlığın ifadesi ve tabirimümkün değil.

Her biri gökyüzünde son kalmış olan yıldızın uğuruna inanmak istermiş gibi duvarlarına çizilen kalp yaralarını deşiyorlar ve kanatılan her bir duygu için daha fazla daha fazla mavi gemiler istiyorlar.

Bugün oysa ne kadar güzel bir gündü.

Bu gece oysa ki bu gece

Tam anlamıyla ihanet gecesi. Hadi kutlayalım hadi içelim aptallıklarımıza. Hadi ulan dik parşömen kağıtlarını en tepeye. Bu gece dibine vurmadan henüz tam olarak mavi gemiyi batıramamışken son kez içilelim. Hece hece köpük köpük. Gerekirse büyük bir kavgayla gerekirse büyük analtım bozukluklarıyla dolu bir paragraf kuralım ulan bu gece.

Hem martıların kanatları hem

Hem hiçbir martının kanadı ihanetin verdiği acı kadar büyük bir yara bırakamaz. Hiçbir şey ihanet kadar öldüremez insanı. Hadi dikelim parşömenleri…

--------------------------------------------------------------

Büyük bir kabusla uyanılan her bir gece. Haplar oluk oluk kemiklerden akarken. Damarların kılcal kilitleri henüz çatırdamaya yüz tutmuşken birden bağırıp kurtarılmayı bekleyen gizli bir telaş kapladı içini. Bağırmak istediği her hece için içinde biriken cam kırıkları o kadar paslanmıştı ki oysa. Hiçbir demir parçası evcilleştiremezdi artık örülmüş olan hengameli koca kalın duvarları.

Çayın dibinde kalmış olan bir tutam kibrit çöpü ya da kahvenin altında birikmiş olan kül… ne fark eder bu geceden sonra. Her hecenin gizlendiği her hücre için ayrı ayrı bırakılmış açık kapılar. Herkes bütün duygular bütün duygusuzluklar bile ölümüne sevişiyor bu gece. Günah diye tevekkeli acılar gözyaşlarıyla sıkıca tembihlenmiş. Sıkıca sol yanına kapatılmış bir parça. Beton darbesi balyoz esmeri kara bir duvara denk getirilen her ne bok varsa orda biraz ölü duygu…

Boğazım yanıyor. Eskimesri bir bulutun içinde ölmek isteyen bir sızıyla. Başımın üstünde gezen aleleacele leş kargaları. Siyah tüylerimi paramparça edip budamaya yemin etmiş gibi üzerime kömür karası külleri ve bardak dibinde kalmış olan telveleri, tabak kenarında kalmış kibrit çöplerini serpiştiriyorlar yüzüme.

Vursunlar istiyorum. Daha çok vurun. Hak ediyorum çünkü… ihanetin tadını da biliyorum artık çünkü…

Diğer adam;

2011-08-13T08:31:00.000-07:00

Bazen sadece sırf aynı gökyüzünü paylaşabildiğin için; çimenlere sırtüstü uzanmışken geçirdiğin o güzel anı ve aynı maviliği aynı tabloyu paylaşabildiği için; sırf sadece bunun için bir adama aşık olabilir bir insan.

Aynı gökyüzünü aynı yerden izlemeye devam ettiğin zaman bile onun orda yanında olduğunu düşünürsün. Seni sevebildiğini… öpmek istemezsin sevişmek istemesin sadece orda o güzel anı paylaşabildiğin için hoşuna giden bir adam.

Acı verdiği kadar alaycı ve umursamaz. Hiç umursamıyor küçük görüyor ve koca bir hayvan pisliği gibi davranmaya devam ediyor. Kendinde misin? Diyorsun bir süre. Onsuzluğa katlanıp katlanamayacağını sorguluyorsun

Oysa farkındasın ki gün geceye varınca ne kadar çabuk kararıyorsa ve değişiyorsa gökyüzü; onun da aşkı ancak o kadar sürebilir. Sen de biliyorsun bunu.

İlk defasında onsuz kalacağın anları yoklayıp içinde burkulmalar derin kesikler beliriyor ve ağlıyorsun. Ardından nefret dolu sözcükler son

ONU UNUTMAN ASLINDA SADECE BİR KAÇ SAATİNİ ALIYOR.

VE SON.bu kadar basit işte

renksiz bi yazı.fotoğrafsız

2011-08-09T12:36:00.001-07:00

Kendime söz vermiştim. Bir daha asla birisine bağlanmak yok diye. Başkasına aşık olmayacağım demiştim. Yüzlerce kez. Acı çekmemek için ilişkileri en başında bitirmeyi seçmiştim. Kafamda hep farklı fikirler hep farklı acıla olsun istemiştim

Ama olmuyor işte.! Şuraya ne kadar ünlem koysam da içimdeki aptallığı öfkeyi tanımlayabilecek hiçbir şey olmuyor anlatamıyor halimi.

Halim içler acısı. Daha önce böyle oldum mu daha önce bu kadar malsı bir acı çektim mi uzun süğredir bilmiyorum. Kalbimi taşlaştırdığımı daha fazla güçlü olduğumu sandıkça meğer kendimden kaçmışım.

Sevmenin önüne hiç kimse engel koyamaz.

Bağlanmanı hiç kimse engelleyemez.

O kadar acıyor ki bu gece içim. Çok şey yıkıldı. Olağanca gücümü yitirmek üzereyim. Belki yazmaya bile takatim yok.

Geçsin diye hafiflesin diye binlerce kişiye anlatıyorum. Ama yine de değişmiyor. Hiçbir sey değiştiremiyor şu an ki ruh halimi. Ne varsa hayata dair hep omzuma yüklenmiş. Biraz daha çöküyorum. Biraz daha eziliyorum. Kafam patlamak üzere

Bugün aklıma gelen bütün aptalca şeyleri yaptım. Acım diner diye…

Küveti suyla doldurdum, üzerimdeki kıyafetlerin ağırlaşmış olması bile umurumda değildi. Salonun ortasına uzandım ve aptal aptal avizeye baktım. Şarkılar söyledim mtuluymuş gibi; umursamıyormuş gibi davranmaya çalıştım.

Evet haklıydım alnımda yazılan sen değildin. Ama bi kere olsun kendime ilk defa böylesine büyük bir yalan söyledim. Seni hayatıma katabilirim, hiç benden kaybolmazsın gitmezsin sandım.

Oysa sen hiçbir zaman benim değildin ki. Oysa sen hayallerimdeki adam değildin ki…

Aşk bu kadar aptallaştırıyor mu adamın aklını başından alıyor mu gerçekten.

Giderek ağırlaşıyorum. Omuzlarım ayakbileklerime kadar düşecek nerdeyse. Umutsuzum. Hep yanlış adamlara aşık oluyorum. Sevgili filan istemiyorum demiyeceğim artık. neyi istemiyorsam mutlaka onu yaparken buluyorum.

Sadece diyeceğim şudur ki: şimdi mutlu olabilirsin.şimdi mutlu olabilirsin. Ben de senin kadar acı çekiyorum. Terkedilmiş olmanın acısını ben de çekiyorum. Ah’ların acı veriyor. Umarım sen de bu kadar kötürüm olmamışsındır. Seni ne kadar anlıyorum hem de…

Bu Benim için Zor çünkü ;

2011-07-14T23:49:00.000-07:00

Daha önce hiç kimseye vermediğim bir sözü verdim sana. Aslında yalan söyledim. Aslında seni kaybetmek değil sen de daha derin yaralar bırakmak istedim.

Beni sevmiyorsun biliyorum. ne kadar çok aksini söylersen söyle inanmak gelmiyor içimden ki içim asla yalan söylemez. Sana güveniyor muyum seni seviyor muyum? Bunlar çok derin sorular cevapları red bir tınıyla yalanlanmış ve inkar edilmiş cevaplar.

Ama sana aşık olmak istiyorum. İlk defa hayatımda koca büyük bir yanlışı yapma isteğim filizleniyor ve ilk defa böylesine büyük bir aptallığı sende denemek istiyorum.

Bu kadar fazla iyi davranan birisi değilsin gerçekte hiçbir erkek bu kadar mükemmel bir iyiliğe erişemez lütfen kendimizi kandırmayalım olur mu?

Senin sevmek değil harcayıp bırakmak istediğin kadınların ahları sana belki hiç acı vermiyor olabilir ama nedense bu günahı ben çekiyormuşum tanrı beni cezalandırıyormuş gibi geliyor.

Daha önce de dediğim gibi; sana hiç kimseye veremeyeceğim büyük bir yemin ettim. “seni asla terk etmeyeceğim!”

Sana güvenmiyorum. Bir gün beni bırakıp gideceğinden eminim şüphesiz hiç kimse “ seni bırakacağım hayatım” deme cesaretini gösteremez. Ama ben olsam kolayca diyebilirdim. Çünkü terk edilemkten öte söylenmiş ve inandırılmış bir yalanın acısı daha derin yaralar insanı.

Bana verdiğin sözü tutmayacağına son haddine kadar eminim. Diğerleri gibi sıradan bir insan mizacıyla bana gülerken daha doğrusu gülümsemeye çalışırken ki halin içler acısı.

Ne saçmalıyorum ki ben! keşke bu kadar dar ağacına müşkul bir mizacın olmasa keşke gerçekten arkadaşım kalabilsen keşke kaçarken yük değil de kanat olsan bana

Ama ben kaçmayı çok severim. Unutma.

İtiraflar Monologu

2011-04-27T10:04:00.000-07:00

—Sen acı çektiğini sanıyorsun ama…
—Gökhan’ın çektiklerinin yanında seninki de hiçbir şey değil Ömer kusura bakma.
—şey lan. Bu sıralar bu kelimeyi çok sık kullanır oldum. Şey lan şey şey şey.
—hatırlar mısın bilmem ergenlik zamanlarına denk gelen aşklaşmaları. Şimdi tıpkı eski halindeki liseli mürekkebine çalınmış zamanlarda olduğu gibi acılar çekiyorsun. Ahhh yavrucuğum. Aşık olmadığını bile bile acı çekiyor olmak nasıl bir duygu?

— acılardan değil de azizim. Beni yazmaktan uzaklaştıran azarlayan törpüleyen ve kopuk bir sızıyla vebalı bir sancıya sebep bırakan her ne varsa onun ağzına sıçayım ben. Ne boktan bir şey hiç daha önce böyle olmamıştım. Bir şeyler yazabilmenin dışında düzgün birkaç cümle bile kuramıyor olmak ölümcül bir hastalık gibi gittikçe yayılıyor ve sen zorladıkça hep eksik kalıyor hep bir şeyler arta kalıyor hep anlatmak istediklerin içinde anlatılmayı bekleyen hikâyeler ve hiç söz edilmemiş acılar; her biri feci sancıyor. Umarım bir daha böylesine aptal bir duruma maruz kalmam. Uzun süreden sonra ilk defa tanrıya bir şeyler yazabilmem için birkaç kelime bahşetmesi için yalvardım. Allahm ne boktan bir haldeydim öyle

— Ama şu can sıkıcı şeyler azizim. Aptal olan şeyler. Söylenmekte güçlük oluşturan şeyler. Beki de daha önce hiç anlatılamayacak ölçüde sancılı geçen o aptal dönem

—hayatımın en berbat günlerini yaşıyorum. Belki de haftalar boyu belki de bilinçaltımın dumur saatine göre yıllara dayalı bi yaşlılık rütbesi döken omuzlarıma. Evet, tam da öyle bir şey. Söz konusu hayatımın en berbat günleri. Hayatı ve insanları ne kadar basite aldığımı fark ettim bi an. Duraksadım. Aptallaştım. Sadeleştirilmiş hiçbir aşk kitabı doğruyu söylemiyor. Ama yine de aşık olmamış halimle bile bu denli acı çekiyorsam mükemmel. Mükemmel derecede aşk acısının ne demek olduğunu daha iyi anladım. Ne garip ne hazin ne nenenenenenenenenenenenenenenennene

—aynı şarkıları dinliyor olmak gibi hayat. Bir süre sonra cızırdamaya başlayan plak can sıkmaya başlıyor ve yeni bir plak koyuyorsun. Eskilerde raflarda en tozlu köşesinde en gizli yerinde ne kalmışsa oradan seçiyorsun. Sonra tekrar oturup dinlemeye başlıyorsun. Sessizce elini şakağına dayayıp usulca düşüncelere dalmış kahve tonlarda birkaç yaprak anı geliyor hatırına. Plak sürekli takılmaya şarkılar sürekli değişmeye başladığı zaman

—bu seferde bir şeyler dinlemenin ne kadar aptalca olduğunun farkına varıyorsun. Dinlediğin insanlar dinlediğin şarkılar oturduğun kuru iskemle

—bana o adamdan bahset
—ama komik.

---komik olması için değil. Güzel olması da gerekmiyor. Herkesin bilmesine de lüzum yok. Sadece kendini kandırma artık. Biraz nefes al. Ama kendini asla kandırma.

— kirli sakallı birisiydi. Boyu hemen hemen aynı. Biraz tombul göbeği var. bu nedense çok hoşuma gitmeye başladı. Hala daha çok hoşuma gider. Kirli sakalı bıyıkları paspartu kılıflı yüzü hep sakinliği sakin olmayı ve hep bilinçaltının kurguladığı oyunları anlatır. Sadece konuşmayı çok severdim. Uzun uzun saatlerce konuşabilirdim diye düşünürdüm. Belki bu sefer farklı olur hani filmlerine çalınan garip bir fasıl olur diye düşlemiştim. Ama çok sonra iri bünyeli uzun boylu bir aptal olduğumu fark ettim. Hiçbir şey film sahnelerinde olduğu gibi heyecanlı ve sürükleyici olmuyor. Ve bir adım sonra sahnede ne olup biteceği hakkında en küçük bir ipucun bile olmuyor. Tamam, galiba iyiyim umurumda değil diyorum. Ama sonra durup aptal bir düşünce yiyip bitirmeye başlıyor. Küfüler sıralıyorum. Önüme gelen bütün erkekler için bestelenmiş bütün kelimeler “piç” adı kadar kurgusal. Bütün erkeklere piç diyesim geliyor. Kıskandım mı? Yalan söyleyemem kıskanmışım. Kendime acımışım biraz. Biraz fazla abartmış olabilirim. Biraz fazla oyunsallaştırmış olabilirim.

—peki, onu tekrar görmeye gidecek misin?

— bugün o kahrolası aptallığı yaptım. Ben kesinlikle mükemmel bir aptalım. Bütün aptal sahnelerinde ismim geçiyorsa dahi üzülmem doğruyu söylüyorlar. Acıyor ama biliyor musun? Bir şeyleri hissedebilmek şurda arta kalan sızı her şeyi anlatmaya yetiyor. Acı sızıyor. Kan sızıyor ve bir süre sonra ağlamak zorunda kalıyorsun. Bugün gittim. Aptal suratına baktım. Orospu çocuğu diyesim geldi nefret ediyorum yavşağım demek geldi içimden. Ama ben oturup kekremsi ellerimle bir şeyler yazmaya çabaladım. Çantamda bir perçem kâğıt olmayışına üzüldüm. Faturanın arkasına yazdığım kelimelerden nefret ediyorum şimdi. Ama adamın bir suçu yok ki azizim. Adam haklı. Gözüne gözüne o iri parlak yüzüğü sokuyor ve ben hala filmlerden koparılmış mükemmel aşklaşma sahnelerinden vazgeçemiyorum.

—peki o zaman söylesene onu o kadar kutsal yapan diğerlerinden ayırt edebilmeni sağlayan o şey ne? Anlattığın şeylere bakılırsa çok basit bir insan profili. Herhangi bir erkek kadar hatta abese kaçarsa biraz çirkin bile sayılabilir. Peki neden o?

---galiba uzun süreden sonra ilk defa birisine bir şeyler anlatmak konusunda rahat olmayı başarabildim.ona anlattıklarım arasında hiçbir şeyi saklamadan ve gerçekten olmak istediğim hakikat içinde tüm benliğimle hayatımı ilk defa baştan sona anlatmak istedim. Aptalcaydı. Duvarlar diyorsun biliyorum. Mükemmel şeyler. Ne yara bere içindesin ne kavganın ne yozlaşmışlığın ne gereksiz tümcelerin arasında. Sadece kendi içindesin.

Hep kendi içindesin ve buna hiç kimse dahil değil. GALİBA KENDİME AŞIĞIM.

Edit Your Life*

2011-02-11T04:49:00.000-08:00

17 yaşındayken 17 ile 18 yaşı arasında bi kuşak farkı varmış gibi görürdüm. 17 yaş daha toy daha çocuksu 18 ise tamamen bir yetişkin dönemiymiş gibi. Şimdi ise 20 yaşındayım. Geçmişten olabildiğince uzakta kalmayı ve yine geçmişteki hataları tekrar hatırlayarak kendime acımayı başarabildiğim bir yaş. Ve 17 ile 18 yaşı arasındaki adlandıramadığım ama sadece basit bir şekilde kuşak farkı olarak nitelendirdiğim o dönem adına ne demek istediğimi daha iyi anlıyorum.

17 yaş tamamen toy. Tamamen çocuksu bir dönemin son basamakları. Soluklanıyorsun koşmaktan ötürü değil oynadığın son oyunların ve yaptığın son saçma gençlik hatalarının sonuna geldiğini hisseder gibi çocuksu bir yorgunlukla ötürü.

Ardından hiç hissettirmeden gelen 18yaş.bu defa tamamen farklı bir yorgunluk içinde koşuşturmaya başlıyorsun. Yaşamının en mühim zamanı. Hatta yaşadığın o kırılgan an. En dehşet verici ve en zor dönem. Hayatını ilerde komuta edebilecek bir güç kıvamına gelebilinceye kadar sorgulayarak ve bazen saçma kararlar vererek içine sıçabileceğin bir dönem. İlerde ne olmak istiyorsun diye soruyorlar o çocuksu haline

Her zaman için basit komik fikirlerle doktor olmak isteyenler, öğretmenler, hemşireler ve daha nice para kazanmaya mimlenmiş yeni yetişkin bireyler çıkıyor ortaya. Ve kimse dönüp gerçekten bu işi yapmak isteyip istemediğini sorgulamıyor bile. Sadece para kazanmak söz konusu olabildiğine göre aslında hiçbir şeyin önemi yok. milli bilincin getirisi kısır döngüler içinde en kısa zamanda en fazla paraya kavuşabilmeyi dileyen zihniyetlerden mükemmel bir kukla cennetine dönen memleketim ve bilindik yurdum insanı tabloları…

Çoğu bu uğurda kendi yapabilecek oldukları hedeflerden sapıyor ve sıradan olmak için daha fazla mücadele vermeye başlıyor. Kimse olmak istediğiniz şeyler konusunda sizin fikrinizi önemsemiyor. Herkes Küçük çocuk aklıyla avam bir şekilde para kazanan küçük domuzcuklar olmanızı istiyorlar.

Ama o harcanabilir ön bellekler içinde belki de bu zamana kadar yeteneği fark edilemeyen mükemmel hayalperestler yazarlar oyuncular ve sanatçılar vardı. Kimse artık pek umursamıyor. Herkes herkesleştirilmekle ve en kısa sürede paraya kavuşabilmekle meşgul. Çünkü koca ülkemde hiçbir şeye paha biçilemiyor. En mükemmel milletvekilleri bile mahalle karısı ağızlarıyla mecliste çene tokuşturmaktan yorulurken kıçlarında son model öfkeler ve aldıkları ah’larla örülmüş son model arabaları ve arkalarına aldıkları savundukları milletler için sıraladıkları palavraları var.

Mükemmel bir adam tanıdım. Ve kendisine de itiraf etmekten çekinmediğim ölçüde mükemmel bir avukat olabileceğini söyledim ona. Çünkü bazılarında o ışık vardır. bazılarında zekalarının öfkelerinin söylemek istedikleri yapmak istedikleri çok şeyler olduğunu bilirsiniz. Konuşmalarından ve savundukları fikirlerin inandırıcılığından ötürü gerçekten hak etmedikleri yerlerde olduklarını görünce onlardan daha fazla üzülürsünüz. Piyasa hesabı cepken avukatlarındaki ürkekliği iki lafı bir araya getiremeyen şaşalı kalabalıklarını gördükçe daha fazla küfür edersiniz.

Şimdi özel bir okulda it gibi çalışıp para kazanmak uğruna öğretmen olmakla meşgul. Mutlu mu? Bence hayır. Oldukça uzak bir kentte kavurucu sıcağına rağmen yapabildiklerinin pek tat vermediği de belli

Peki ben mutlu muyum? Hayır

Gecelerce 18 yaş sendromunu atlatamayan bir ruh örseliyor beni. Keşke bu üniversitede burada bu bölümü okumuyor olsaydım. Beni delip geçen ezik tipli kanun tanımaz ve aptal insanların benden daha düşük puanlarla bile okuyabildikleri bölümleri düşündükçe aklım almıyor. Uçurum daha fazla büyüyor.

17 ile 18 yaş arasındaki uçurum… umarım ne demek istediğimi şimdi daha iyi anlıyorsunuzdur

Hani Bazen Delice Şeyler Hayal Ettiğimiz oluyor.İnkar Edemem

2011-02-10T04:57:00.000-08:00

Bir dans kursuna gitsem diyorum kendime bu aralar. Bu kadar mutlu olabileceğimi tahmin etmezdim. İçimi örseleyen ve giderek daha derin bir inançla perçinleyen hınzır duygu. Biraz uslu dur.

Tek başıma delicesine fikirler içinde didişip dururken neredeyse kahkaha atmaktan ötürü boğulacak gibi oluyorum; uzun bir süreden beri iilk defa bu kadar mutlu hissettim kendimi. Aklıma gelen diğer delice fikirlerden en oluru ve en çok istediğim şey. Belki de hayali mükemmel. Hatta çok güzel hayal etmesi. Ve bunun tadı hiçbir yerde hiçbir mürekkepte yok
Hani şu çok sevilen amerikan filmlerine özenip kafama esip bir gün çıkıp gitsem oraya” diyorum. Sonra tesadüflerle sarmalanıp küçük komik anılarım olsa hani ne bileyim belki....

...
Sonra gitmek istediğim dans kursunun web sitesindeki fotoğraflara bakmakgeldi içimden. belki de herşey hayal ettiğim gibi; belki de artık istediğim şeyleri gerçekleştirmek bu kadar zor değil.

Hay bakmaz olaydım. Allahm ne kadar da soğudum birden. Öyle lakayıt garip bi şekilde hiç de hayal etmediğim gerçeğiyle karşılaştım. Hayal ettiğim ve filmlerden çalınmış olan sahneler yok. Sanki köhne terkedilmiş bir dans salonunu andırıyor ve hani şu hayalet gemi filminde olduğu gibi; birkaç ölü ruh arıyormuş gibi bazı sahneleri canlandırıyor gözümde hepsi bu.. Nasıl bir an da yıkıldığımı kelimelere bile dökemiyorum

Daha önce de böylesine deli şeyleri dilediğim olmuştu. Bi ara “ney” çalmak istemiştim. Sonra gitar çalabilirim durumlarına gelmiştim. Hatta tiyatro klubüne katılan bir pert bile olmuştum. Dünyayı kasıp kavuracak kadar iddialı olamasam da yine de delicesine isteklerim olmuştu.
Ama ne bilim bu sefer ki farklı olacakmış gibiydi.
İçimde plan kuran kurdun ilmeğine tüküreyim
Ne zaman bir plan yapsam harikulade bir biçimde batırıyorum.
Neye elimi uzatsam kuruyor. O yüzden bundan sonra karar verdim. Öylesine uzun uzadıya mükemmel hayaller kurmak yok
Hem tamam hayal ettiğim gibi olsa dans kursuna başlasam da ne olacak? Asla kendi boyuma uygun bir partnerim olmadıktan sonra
Ahhhhhhhh mori. Bir düş daha ertelenip gidiyor işte. Lanet olsun

Los Angeles Delisi*

2011-02-05T14:15:00.000-08:00

-Şimdi tam da şu an ; Los angeles’a giden ilk uçakla yolculuk ettiğini düşün. Pencere kenarı ve bulutları hayal etmeni istemiyorum. Sadece Los Angeles diyorum. Cebinde de son banka vurgunuyla birlikte sotelediğimiz paralar ve dilinde özürlü bir İngilizceyle; Los Angeles’a uçmak diyorum. Ve bütün parayı orada harcamak…

-Ne biliyim!.

Garip doğrusu aklıma hiç gelmemişti…
çaldığımızı paranın tamamını burada da harcayabiliriz. Uzak olmasına ne gerek var? illa da yurtdışına gitmek istiyorsan Kıbrıs’a gidebiliriz. Ya da Neden Los Angeles? New York ya da neden Paris değil? Hem fazla paramız olduğunu sanmıyorum. Tefecilere ödediğimiz borçtan sonra paranın neredeyse tamamı bitti. Ve bir an önce bu şehri terk etmeliyiz."dedi. ayışığının sol tarafına yansıtabildiği bir an da dalgın bir ifadeyle ve yerdeki taş kesimi döşemelere uzun uzun bakarken adam.
kirli sakalını sıvazlarken daimi giydiği beyaz gömleğinizin manşetine kaydı gözbebekleri ve oldukça sakin bir hali vardı. Kadının ise sadece bitkin ve yorulmuş katışıksız umutları ve hayalleri . İkisi de Eski ve terkedilmiş bir mabedi andıran gizli bir köşede gece henüz gündüze ulaşmamışken bir plan yapmayı ve buradan kaçmayı düşünüyorlardı. Tedirginliklerini bir köşeye bırakıp aynı an da gökyüzüne doğru yükselen sigara dumanına baktıkları bir an da;

-Los Angeles… dedi kadın

-Şimdi uçaktan inmişsin. Bitmeyen yaz gecesi hikayelerinde olduğu gibi; bütün sokakları bir bir içmeyi diliyoruz ikimizde. O çok bilindik sokaklardan geçerken o kör edici sahte yeşil bahçelerini adımlarken uzanıp çimenlere; güneşi kör edici mutluluklarımızla batırmak istiyoruz. Hani o daha önce gördüğümüz tepe de güneşin batışını seyrederken hatırlıyor musun? Ne güzeldi. Sokakları dolduran araba sessizlikleri içinde o koskoca taş arabalarına rağmen bisikletlerimizle bütün sokaklarını görmeye saran garip bir merakla başlamışız. En uç tarafından dünyanın en sonuna doğru gidebiliriz. Beraber ve hiçbir yükümüz olmadan. Bavullarımız yok. Taşımakla uğraşmak yerine her defasında yeni bir şeyler alıyor ihtiyacı olan birilerine bırakıyoruz. İngilizcemiz aşırı derecede berbat olduğu için yemek yerken köpüren gülüşmelerimizi hatırla.

- daha önce hiç Los Angeles’a gitmedik ki.. Nasıl hatırlayabilirim. Ahhh mohi saçmalıyorsun. Yine hayaller kurmaya başladın. Dolunay yüzünden olmalı. Bembeyaz ve şişman tevekkeli haliyle nasıl da sırıtıyor Genellikle hep turuncu haliyle hatırlarım ama nedense bu akşam beyazlığı köredici derecede. Kafan karışmış. Pencereden ve o kahrolası ayın gölgesinden uzak dur. Biraz uyuman iyi olacak Burada kimseler bizi bulamaz. Ve sabah olmadan ayrılmış oluruz zaten. En iyisi başka bir plan yapmak ama bu sefer tek başıma yapsam daha iyi olacak. Evet biraz uyumalısın. Mutlaka bi çaresini buluruz.

Biraz daha derin çekti sigarasını ve demir parmaklıklar arkasından ayın tehlikeli gülüşünü seyretti. Yüzünün aydınlanan yarısını iyice karanlığa gömdü ve daha derin düşünmeye ve yorgunluğunu gizlemeye çalıştı.

Kadınsa aynı dediği gibi usulca yatağına uzandı. Ama hiç kimse onun hayal kurmasına engel olamazdı. Mümkün mertebe tek başına da olsa gideceğine ve orda bütün planladığı şeyleri harfiyen yapacağına yemin etmişti bi kere. Belki de artık onu terk etmeli ve yeni bir macera için Los Angeles’ta yeni bir isim altında yeni bir hayata sıfırdan başlamalıydı.

Ve

Mırıldanmaya devam etti

-Los Angeles’tasın. Her zaman olduğu gibi keyif aldığın şeylerden birisiymiş upuzun sahil boyunca yürümeye devam ediyorsun. Ayakların ıslak olduğu için ayakkabılarını giyemiyorsun ve bisikleti çıplak ayakla sürmeye devam ediyorsun. Gününün yarısı iğrenç İngilizce aksanıyla Türkçe bir rehber bulmak ve bir seyahat acentesinde; sıkıcı bekleme odasında pineklemekle geçiyor. Diğer yarısını harika restorantlarda öküz gibi yemek yemekle geçiriyor ve günü bitirip yorgunluğunu giderebileceğin bir otelde ayaklarını uzatıp derin ve yumuşacık yatağın içine gömülüyorsun. En azından buradaki yataktan daha iyi olmasına umarak.

- hala mırıldanıyor musun Allah aşkına? Biraz uyumayı dener misin lütfen. Yarın ilk işimiz buradan topuklamak olucak ve sen hala o saçmasaalk hayallerin peşinden gidiyorsun.

Ardından ikisininde sihirini bozan garip bir şey oldu. Kilitli mahzen odasını andıran kirli ve yarı loş odadan içeri; elindeki küçük tepsisi ile beyaz önlüklü bir hemşire girdi .Alınması gereken ilaçları ve eğer çok şiddetliyse müdahale edilmesi gerekn bir durum olup olmadığını yoklamak için ikisini de dikkatlice inceledi

-Ahhh mohi. Anlaşıldı. Demekki hala Los Angeles hayalleri kuruyorsun. Ama dikkatli ol orda evsizlerin çok fazla olduğu söyleniyor.
Dedi hemşire gülerek. Adamsa hiçbir şekilde duruşunu bozmadan verdiği ilacı tek seferde içti ve yine bakışlarını aynı köşeye mimledi. Kadınsa sessiz bir şekilde söylenmeye devam ederken hemşirenin söylediklerine katılarak delicesine gülmeye başladı. Çığlık gibi öfkeli ve korkunç bir gülümsemeydi bu.

Ve sabah oldu…

Eğer mükemmellik konusunu tartışmamız gerekiyorsa; mümkünse kış mevsiminde olsun

2011-02-02T10:06:00.000-08:00

-Keser misin sesini?! Sana yarım saattir o kahrolası çeneni kapatmanı söylüyorum!.

- ne yani beni sırf bu yüzden mi ?.. aman tanrım sen lanet olası kaçık bi adamsın. Hatta şu ana kadar tanıdığım bütün adamların içinde en lanet olası, en berbat ve en kaçık olanısın. Belki de bu evrende bir tek sen bu kadar kaçık olabilirsin.

Ardından siyah deri ceketini aldıktan sonra ayazın en keskin soğuğuna nazır umarsız bir yüz ifadesiyle sokakta buldu kendini. Yanlış olan neydi? Nerede bu kadar çaba sarfetmiş ve nerede bütün her şey bitmişti?” kadın bunları düşünüyordu; uçları griye çalan siyah bir karyolanın üstünde yarım saat önce durduğu şeklini hala muhafaza ederek; bütün yanlışları alazlıyor defalarca düşünüyor ama bir türlü istediği bir sonuca ulaşamıyordu.Garip. Uzun bir süredir ağlamadan durup sadece mantıklı bir açıklaması olabilecek şeyler üzerinde kafa yormaya çabalıyordu. Oysa genellikle bu gibi durumlarda ilk yapabildiği ve becerebildiği en mükemmel şeyin ağlamak olduğunu ve her şeyin ağlarken daha kolay çözülebileceğini düşünüyordu. Ama o şu an sadece karyolanın en dip köşesine oturmuş ve hala mantıklı bir şeyler olabileceği konusunda kendisini ikna etmeye çalışıyordu

Ama farklı bir yanı da vardı.Daha önceki tartışmalarından farklı olarak; bu sefer daha önce hiç olmadığı kadar güçlü hissediyordu kendini. Ama bu güç bej rengi halının köşesinde mimlenmiş bakışlarını kaldırmasına bile yetmiyordu.

Hiçbir kuvvet bu kadar keskin bir duruşu bozamazdı ve çenesinin altına kenetlenmiş gibi duran kaskatı elini de. Ahh yüce tanrım. Telefonun susmak bilmeyen garip seslerinin arasında orada yokmuş gibi. Bir an için her şeyi bırakıp geçmişe gidebilirse her şeyin düzelebileceğine daha fazla inanır ve imkansızı gerçekleştirebilir diye düşündü. İtiraf etmek gerekirse ilk an da birden bire ağlamaya başlayıp eskiden olduğu gibi sakinleştirici kullandığı zamanları da hatırına getirdiği o fevkalade anı hatırladığından beri duruşunun bozulacak olmasını lanet olarak görüyor ve korkuyordu Sadece halının o en garip olan köşesinde takılı kaldı bakışları. Bir ömür boyunca o şekilde kalabilmeyi diledi.

Siyah deri ceketinin ceplerini keskin soğukla doldurduğundan beri ayaza keskin nefesinin buğusunu seyretmekten pek keyif alırdı. Umurunda değildi hiçbir şey. Daha önce umurunda olmayan onbinlerce zelzele den geçmiş ve en az zararla en büyük yaralardan kurtarmayı başarabilmişti. Ama bu sefer durum biraz onun için farklıydı. Eskisi gibi umursamadığı şeyler konusunda hala inatçı hala garip bir şekilde yarasız kalmayı başarabilmiş bir kalbi olduğunu hissedebildiği halde; bu sefer bazı durumların değişken teferruatları farklı düşünmesini sağlıyordu. Bu sefer bir şeyler için birilerine ait olmak duygusunun kemirdiği gerçeklik içinde daha önce asla hissetmediği garip bir his onu daha önce kılıflandıramadığı kirli bir gerçeğe doğru çekiyordu. Oysa birisine ait olan bir parçayı taşımak düşüncesini bırakın; birileriyle fazlasıyla samimi olmak bile saçmaydı onun için. Ve içindeki garip duygunun ismini koyamadığından beridir piçelmiş bir küfür gibi gülüp duruyor. Arkasında bütün geçmişini bir an da bırakıp var olduğu ve hissedebildiği gerçekliğe kavuşmayı bekliyor. Sadece içinde tarifi olmayan ve adını herhangi bir duyguyla saflaştıramayacak kadar mükemmel olan bir duyguyla uzun bir yolculuğa koyulmak ve arkasında 33 yıldır taşımakta olduğu beygir yüküyle sabit olan bir geçmişi bırakıp gitmek istiyordu. Üstelik canının çok yandığını bildiği ve sürekli ondan nefret ederek kabarık bir lekeyle onu anacağını bildiği eski karısına bırakarak. Ne ufak bir bavul ne ufal bir çanta… yanında sadece onu sıcak tutması için zorunlu olarak içerlediği siyah ceketi; haftalardır yıkmadığı ve yine de mükemmel derecede temiz olan kot pantolonu ve siyah ve bu ayazın bu kış mevsiminin tam ortasında karların tepeden tanrının buğdayları gibi döküldü bu gecede yağmayı hala sürdürdüğünü bildiği halde; üşümekten mükellef bir şekilde ellerini ceplerine sabitleyerek yürümeye devam etti.

Saat gece yarısını arşınlıyorken bile süratli olarak katlanarak çoğalan kalabalıklar içinde sıyrılarak komik bir büfeden içeri girdi.

Karşı kaldırımda tuhaf iki çift ilişti gözüne. Kadın beyaz kaşmir montuyla uyumlu olması konusunda inatlaştığı bej bir bere takmıştı. Siyah desenli çorabı ve uzun ince topuklu ayakkabılarıyla oldukça dikkat çekici bir havası vardı. Saçları kahverengi ve dudaklarındaki abartılı kırmızı tonları tatlı bir sima katıyor ve küçük sivri burnuyla moda dergisinden çıkmış olan bir manken cesaretiyle geceyi karşılamaya yetecek kadar hınzır bir tebebessümle yanındaki garip adama bakıyor. Kar o kadar tembel ve o kadar harikulade yağıyordu ki, düşen her iri kar tanesi için garip bir uzay boşluğu düşlüyor ve beyaz sokak lambasının yüzünde bıraktığı o tebessüm haliyle ellerini havaya açıyor ve gözlerini hafif kapalı bir şekilde geceyi kucaklamak isteyen masum çocuk öykülerinde anlatılan hikayeler kadar güzel hissediyordu.

Adamsa fazla içmiş olduğunu düşünerek soğuktan morarmakta olan parmaklarının korkusuyla bir taksi çağırma telaşı içindeydi. Öfkeliydi. Ve haddinden fazla çirkin bir suratı vardı. Kirli sakalı ve mümessilsiz bir kini varmış gibiydi.

Kafede oturan adamsa çoktan yüzünü duvar tarafa çevirmiş ve garip olan ismi konulamayan o his için bir isim bulundurması gerektiğini düşünmüştü. geceyarısından sonra 3 gibi uçağı kalkacak olmasına rağmen umurunda olmayan bir iştahla en sevdiği turucun kafede en sevdiği koltuğa gömülerek birkaç saat uyumak ve içindeki piç hali velede bir isim koymak istiyordu.

- kes sesini seni aşağılık orospu. Anlıyor musun? Artık tamamen susmanı istiyorum o lanet olası sesini kapat. Tam yarım saattir konuşuyorsun ve asla benim ne demek istediğim konusunda kafa yormaya cesaret bile edemiyorsun. Ne dememi bekliyorsun benden? Bundan sonrası için sana söyleyebileceğim bütün mükemmel kelimeleri bitirdim. Lanet olası beni neden biraz olsun anlamıyorsun?

Haddinden fazla öfkeli olduğunu biliyordu. Yıllarca evli olduğu kadını sol tarafına vurmamak için kendini zor zaptediyor ve duvara geçirdiği her yumruk için kılcal damarları acıyor ve kanayacak olması kadının korkutuyordu.
Sonra çıktı . sonra özel sekterinin cep telefonunu arayarak ona en yakın bir saatte en uzak yere bir uçak bileti ayarlamasını ve birkaç hafta için tatil yapması gerektiğini söyledi. Bunun için özel sebebleri ya da gereksiz saydığı nedenleri sıralamadan sadece üstünkörü gerçekleri ve ne yapmak istediği konusundaki kısa bir özeti sunarak sekreterinin ne yapması gerektiğini anlattı ve telefonu kapattı.
İçinde hiçbir kuşku yoktu. Sadece yapmak istedikleri konusunda direten garip bir duygu içinde karmaşa halini alan hayatından kurtulmak ve dilediği yolculuğa başlamak isteği vardı sadece. Gittiği yerlerde ona uygun bir iş bulabilirdi. Büyük ihtimalle işini bırakacak ve daha mutlu olabildiği yeni hayatlar ve yeni isimler takacaktı.

….

Ama kimse onun bütün bunları; izlediği bir filmden yola çıkarak yaptığını bilmeyecekti. İtiraf edilmesi gereken yüzlerce şey var. ta ki birisi size gelip; hayatında izlediği en mükemmel filmin sihriyle aklından geçen en tehlikeli düşünceyi ortaya dökecek bir adam olduğunu söylerse şaşırmayın. Aşka inanmayan insanların da bir gün aşka inanabildikleri bir evrende ortalama kuvvetle ve aynı med cezir temsili nefes alış verişlerimiz arasında; hangimiz istediği mükemmel kadının çok yakında olduğunu hissettiği halde böylesine bir delilik yapmak için geçmişini silip atmak gibi timsali bulunmayacak bir fikri gerçekleştirmek isterse

İşte o adam için bej bereli ve beyaz kaşmir montuyla koca bir evreni kucaklamaya çalışan ve yağan karların arasında uçtuğunu hayal eden yarı sarhoş ve topuklu uzun bayan olabilirim. isterseniz Aptal ve parmakları morlaşmaya başlamış olan o adamda olabilirsiniz.(Eğer mükemmellik konusunu tartışmamız gerekiyorsa; mümkünse kış mevsiminde olsun.)

2011-01-23T14:07:00.000-08:00

Daha önceden belirlenmiş olan o garip çizgi. Birbirine paralel olmayan hayatları sonsuz bir boşluk içinde kesiyor.

Birbirine yabancı hayatlara ise; sokaktaki herhangi bir adam, yoldan geçen bir kadın, otobüste ön koltuğunuza oturmuş ve sizinle asla konuşmayacak olan yabancı yani kısaca yanımızdan süratle geçip giden insan seli rolleri veriyor ve ardından silinip gidiyorlar.

Onun haricinde

Kesişen bütün hayatlar içinde kurgulanmış garip bir plan var. ve sizin buna müdahale etme şansınız bile yok. Başınıza gelebilecek en kötü şeyler için; ZAMAN sizi hazırlamakla görevlendirilmiş. Asla bozulmaması gereken planlar dahilinde; istemediğiniz kişilerle istemediğiniz sahnelerde karşılaşabilmeniz mümkün. Çok sevdiğiniz ve olmasını istediğiniz şeylerle kesişen bir çizginiz yoksa; doğal olarak dilek perileri bu sırada devreye giriyorlar ve“ kader” diyorlar.”kaderde yazmıyorsa bizim elimizden pek bir şey gelmez.” Diyipelleri kenetli bir şekilde kafalarını yere eğerek kara bir iskemleye oturup kalıyorlar

Tembelliklerini üstünkörü örtmek için yaptıkları sıradan numaralardan birisi. Oysa siz sokakta karşılaşmıştınız; oysa o kadar yakındı ki. Buna sadece sizin inanıyor oluşunuz ne üzücü.

Kader denilen o garip çizgi sadece size paralel olmayan hayatlarla kesişmenizi sağlıyor. Burada aslında anlatılmak istenen konu; sizinle aynı ritmde ve aynı düzende yaşayan yani kısaca tam sizin gibi birisiyle karşılaşmanızı imkansız kılıyor oluşudur. Sizin zıttınız olabilecek kapasite de ve belki de sizden daha iyi birisiyle karşılaşmanız mümkün..

O sınırın dışına çıkamazsınız diyorlar. Çünkü bütün bu kurgu planlanmış durumda. Eğer çizgiden çıkarsanız bu diğer hayatlar içinde de yeni bir karmaşaya yol açacak yeniden hatta en baştan kurulması gerektiğini hatırlatacak. Ve kimse kurduğu planın bozulmasından hoşlanmaz. Günahlar bunun için var

Cezalar bunun için var. çizgiden çıkılmış bir hayatın parçası olursanız; bozulan sistem için bu garip ikincil evrenden çekilebilirsiniz. Her an ölmek gibi bir ihtimalde mevcut. Umarım bana verilen bu rolü en iyi şekilde oynarım diyorsunuz.

Umarım paralel doğrularında bir gün kesişebileceği bir evrende buluşabilirz diyorsunuz.

Ne büyük bir yalan. Olmayacağını bile bile bu hayata karşı en büyük küfürünüz. Susmayın bilakis konuşun istiyorum. Daha fazla küfredin.Sadece daha fazla küfretmekten başka; yapabilecek mükemmel bir şey var mı sanki?

Korkularımla Yüzleşmelerim

2011-01-16T09:22:00.000-08:00

Galiba bana gerçekleri söyleyebilecek birisi olmasından korkuyorum. Gerçeklerden korkuyorum. Birisinin bütün gerçekliği yüzüme vuracak olmasından…

Okumadan, bir bok bilmeden sadece gündelik meraklarla ve sıkıcı dil telaffuzuyla küfür etmekten başka bir şey den anlamayan; diğerlerinden ayrılabilen yönleriyle değil daha çok diğerlerine benzer yönleriyle göze çarpan birisi olduğum için belki de bu özelliğim yüzünden (evet en fazla bu özelliğim yüzünden) korkuyorum. Üstelik farkında olmak daha çok yakıyor insanın canını. Bana bütün gerçekleri bir an da söyleyebilecek olması hayır hayır; bunu düşünmek bile haddinden fazla korkutuyor beni….

Okumayan; ezberden yaftalarda gündelik ilişkiler kuran; hiçbir edebi kürsü hakkında bilgimin olmadığını bile bile atıp tutuyor olduğumu ve buna rağmen sadece populer kültürün bayatlamış edebi kitaplarını okuduğumu ve yazdıklarımla kendimi bir bok sanabilecek kadar iğretilediğimi birisi bana söyleyecek olsa;(AMAN TANRIM) yıkılırım heralde.

İnsan kendisinde küçükte olsa bir eksikliğin farkına vardıktan sonra hep içinde geç kalmışlık duygusuyla çürüyen bir bilinç bırakır. Zihin hep orda kurcalanır ve bir müddet sonra daha ciddi boyutlarda hayatın bütününü kapsamaya başlar. Küçük bir bit gibi; kemirdikçe çoğalan …yanlışları ve eksiklikleri büyük bir çığ gibi taşımaya başlar. Evet işte içimdeki duygunun tam olarak kısaltılmış ismi de bu.

Birisi bana bütün gerçekleri söyleyecek diye ödüm patlıyor. Ne kadar çirkin birisi olduğumdan, okumadığım halde hiçbir yazarın hayatını hakkında izdüşümler; en ufak bir fikrim bile olmayışından , bir zamanlar kurduğum hayalleri alay konusu halinde çemberin ortasına dökecek olmasından bahsedecek olmasından korkuyorum.

Özendiğim hayatlardan;ideallerimin olmayışından bahsedecek. Evet; herkesin kurguladığı korkunç filmlerden öykünerek bilinçaltlarına kazıdıkları karakterler gibi; ama daha somut. Üstelik hayatımızda görebileceğimiz sıradan ukala bir insandan farkı yok.

Galiba söylediklerinin arasında en çok dokunabilecek şey; hiçbir şey okumayan bir züppe olduğum ve idealleri olmayan bir zavallı olduğumu söyleyecek olması. O an yıkılır kalırdım. Oturmak için küçük bir iskemle aranır ve bütün hayatım boyunca bir daha asla konuşmamaya yemin ederdim o an.

Bir gün bize yemin ettiği gibi şeytanlarımı çıkıp gelecek mi? Kabuslar evi serisinin “ kaçan Fırsatlar Limited.” Adlı bi bölümünde olan basit sahneler geliyor aklıma. Ordan yordayarak sürekli kafamı kurcalayan bir iblis; bir gün çıkıp gelecekmiş, hayatımı darmadağın edip yüzsüz yaftalar halinde bırakıp gidecekmiş gibi geliyor.

Evet korkuyorum. Yaşamın en ilkel karabasanıyla yaşamak dedikleri aha tam da böyle bir şey…
(bunca çirkinliğim yüzünden ve gelecekte olamayacak idealsizlik düzenim için; kendimden nefret ediyorum. evet. Kesinlikle nefret ediyorum)

Sen Hiç Düş İçinde Düş Gördün mü?

2011-01-14T12:12:00.000-08:00

Dışarıda keskin bir soğuk; şans kaza üzerimde ince bir mont, ellerim ceplerimi taşımıyor bile.
Ne düşünüyorum neye bu kadar kırılmışım inan hiç umurumda değil.
Kullandığım ilaçlar artık fayda etmiyor. İdealleştirmek uğruna kılı kırk parçalayarak hayalini kurduğum, bütün benliğimle orada olduğum “evet ben buyum” dediğim bütün düşüncelerimi hayallerimi yitirmişim. Hiçbir parça da tamamlayamıyorum.
Ne olmak istiyordum, kimlerle olmayı diliyordum, mutlu muydum? Gerçekten bilmiyorum.
Galiba artık mutluluktan bahsedebilmek oldukça zor. Bir parçam hep eksik. Hep artan kalan şeylerde sıradanlaşarak, hep olmak istediğim şeylerin uzağında… keşke senin yerinde olabilseydim ‘tam da şu an keşke…’ diyebildiğim adamlara aşığım. Belki de bir tür; onunla olabilme çabası taşıyan masum bir cümleydi. Belki de bana bahşedilen hayatın bu kadar basite indirgeniyor olması canımı çok fazla acıtıyordu artık. sıradan bir insan olmadığımı biliyordum. Herkesin hissedebileceği ama herkesten farklı bir şıkla netleştirilebilme kuvvetiyle paydaş bir tabir. Bir zamanlar beni yaşatmaya yetebilecek tek kelime tek teselli

Otobüs durağının en dibindeki kuytudayım. Yarım saattir bekliyorum; belki de 1 saat olmuştur. Gece yarısına süratla yaklaşan şu zaman dilimini en azından seninle paylaşabilmeyi inan çok isterdim. Keşke senin yerinde olabilseydim… keşke senin gibi birisi olabilseydim; o zaman daha çok sever miydim hayatı? Gerçekten o zaman farklı bir insan olduğuna inanır mıydım bu kadar?

Olmak istediğim zamanları anımsatıyorsun bana. Mutlu muyum? Yoksa sokak lambasının beyaza kesen sorgusu altında parmaklarımın bu kadar uyuşmuş olması mı beni bu denli deli ediyor.? Nefesimin rengi kör edici bir geleceğe kesiyor düşlerimi. Hiçbir zaman mutlu olamayacağım galiba. Durakta beklediğim otobüste gelmeyecek. Hay aksi şeytan. Evimin tam olarak nerede olduğunu bile hatırlamıyorum. Yürüsem buradan ne kadar ederdi? Ellerim ceplerimi bu denli keserken gerçekten bu kadar güzel gelebilir miydi

bu denli gülebilir miydim?

Galiba içkiliyim. Tamam hatırladım şimdi. 11/26. buralardan pek geçmeyen bir otobüs, büyük ihtimalle geçmeyecek olan tek otobüs. Az önce çıktığım yerin dibinde iblislerin kavruk kokusu; baksana hala üzerimde kokuyor. Nasılda sinmiş. Promil hesabı bir geceydi ve ben fena halde içkiliydim. Herkes şerefine içiyordu; ben bardak dolusu çirkinliğime. Daha önce bu kadar içtiğimi hatırlamıyorum.

tek başına bir bardağı yudumluyor olmanın bu denli acı olabileceğini bile tam akıl edememişim. Ne aptallık!

Şimdi hatırladım. Galiba bu bir çeşit lanet olmalı. Beklediğim hiç bir şeyin aslı yok. Birazdan yürümeye başlayacağım. Uzun sokaklar boyunca soluğunu ensemde hissettiğim kahrolası hayvanların sesiyle birlikte birazdan ilerdeki sokağı döneceğiz beraber ve otobüs durağında kesişeceğiz. Aynı durakta aynı otobüse bineceğiz . Şüphesiz Aynı doğrultuda farklı iki yere giden garip iki yabancı rolunü çok iyi oynuyoruz. Sen ne kadar saçma bir insan olduğumu düşüneceksin; gözlerini ayırmadan uzun bir süre;

ben de ne kadar boktan bir gece olduğunu düşüneceğim, gözbebeklerimle sana gülümsemeyi tam olarak beceremesem bile...

Ve sonra tekrar tanışacağız. “ne garip” diyeceksin “sizi tanıyor gibiyim” ardından kurgulanmış bir oyun gibi

“nasılsın?” diyeceğim. Sanki üstünden çok uzun bir zaman geçmiş yıllanmış koskoca dostlar gibi can çekişir gibi sanki uzun bir zamandan beri birbirimizi delicesine özlemişiz gibi…

Ve tekrar tanışacağız. Ne güzel. Galiba önce sen aşık olmuştun hadi itiraf et. it gibi titreyen ve Elleri ayaza kesen kızlardan hoşlandığını söyleyen sendin. Ne kadar duygusuzum. Aşkta bile en pasif olan yine benim. Sahi o gün gerçekten hangi otobüse bindiğimi bile tam olarak hatırlamıyorum. O gün eve gidebilmiş miydim? Hayır otobüste sızıp kaldığımı hatırlıyorum. Ha evet bir de ne küstahım. Otobüs koridorlarına kusmayı pek sevmiyor olsam bile o gece bunu başarabilmişimdir eminim. Sen hala o haldeyken bile beni seviyorsun ya; gerçekten hala bunu anımsadıkça gülüyorum. Deli!

Gözlerimi açtım. Her şeyin koskoca kör bir hayal olması ne iğrenç!!!!!!!! . Beklediğim durakta 11/26 numaralı otobüs geldi az önce. Nereye gidiyor olduğum ya da nereye gitmem gerektiği umurumda bile değil. Ankara’ya sür kaptan!!. Ankara da o soğuk kaldırım taşları üzerinde uyurken ölmek istiyorum. Uyuyarak ölmek istiyorum. Lütfen biraz hızlı! Buza kesen parmaklarım tam olarak ısınmadan;. Uyuyarak ölmek istiyorum; bir Ankara vakti kör edici beyazlıkları içinde deli dolu bir kışın tam da ortasında ;TAMDA BUGÜNDE

Ütopyalarım1

2010-12-18T06:31:00.000-08:00

HİÇ BİR DERDİN VE TASANIN OLMADIĞI BİR ÜLKE…

HER TARAF ALABİLDİĞİNE HUZUR. İÇİNDEN TAŞAN BU HUZUR SENİ İSTER İSTEMEZ İYİ İNSAN OLMAYA ZORLUYOR. DOĞANIN SAHTE VE ESKİYEN YÜZÜ YOK. Güneş olması gerektiği kadar sarı,bulutlar olması gerektiği kadar mavi ve gri çiçekler olması gerektiği kadar renkli…

Hiçbir dert ve tasa yok. Ve herkes düşlerini gerçekleştirmek için özgür. Tembellik yapmak isteyen herkesin damaklarında ayrı bir tad. Özlenilen kavuşulamayan hayali sevgililer ceplerimizde artık. para yok açlık yok ahlaksızlık yok çıkar tutarı faturalar ve dolgun hesaplı insanlar…yani anlayacağın kötüye dair hiçbir şey beslenmiyor bu ülkede. İklimler ruh halinizin birer kopyasıymış gibi geliyor. Ne zaman yağmur yağsa ağlayacaksınız demektir. Hoş yağmurun uzun süredir yağmadığı fakat buna rağmen inatla yeşilin hakimiyetini sürdürebildiği bir yer burası

Borçlar yok

Hastalıklar yok

Sorumluluklar yok

Dertler yok

İstemediğiniz sürece kimse sizi kıramazdı,

Burada da teyit etmiş oluyorsunuz.

Aşk derdiyle kavrulmak yok

Vicdan azabıyla yanıp tutuşmak

Günah yok bu ülkede

Bütün günahlar için tek bir yasa var

Anında eritilecek

Ve herşey eski haline dönecek yeniden...

2010-11-27T12:16:00.000-08:00

.....
Ama ben orda ilk defa; o kadar ciddi gördüm kendimi. Hatta kendimi oturduğum sandalyenin tam karşısına geçerek izledim. Ne kadar da somurtkan duruyordum öyle. Göz kapaklarım bir ömrü yarılamış kadar yorgun ve neredeyse kapanmıştı. Yüzümde hiçbir mutluluk kalıntısı yoktu. Sanki eskimiş gibiydim. Yüzüm esmerleşmiş; belki de aksine bembeyaz kesilmişte olabilir. "19 yaşındayken artık kırışıklıklarım olabiliyor” diyebilmenin bile içli bir acısı var sanki.

Hastalarla konuşmayı sevmem. Daha doğrusu hiçbir insanla konuşmayı sevmediğim için burada olduğumu biliyordum. Kafama sıçmışlar gibi hissediyordum. Ruhumla bedenim konum yer ve zaman grafiğinde garip sapmalara uğruyorlar. Bir şeyler içmek istiyordum

“biz koca yaşımızı devirmiş neler görmüş neler geçirmişiz ama siz daha gençsiniz.” Demiştin dimi teyze? Yanında getirdiğin kızında osuruklu anti depresanlardan alırken üstelik odadan çıktığında bile o kadar içli ağlıyordu ki; içindeki çığlığı ancak hıçkırığı susturabiliyordu. Belki görmüşsündür. Ruhun arafa düşmüş olmasını*n nasıl olduğunu bilmiyorsundur belki ama ben söyleyeyim

Ruhun ordadır. Adını bilmediğin bir yerdir ama orda olduğunu bilirsin. Herkesin bir ruhu vardır öyle değil mi?

Ama asla ordan öteye gidemeyecektir. Asla düştüğü çukurda üzerine toprakla gölgelemelerine engel olamayacaklardır. Ve bunun her gün sürekli olarak tekrarlanacak olduğunu düşün? Sürekli olarak seni gömdüklerini düşün moruk?

Düşündün mü?

Öyleyse hadi hep beraber şerefimize birer bardak viski ile güzel bir anti depresan yudumlayalım…

Bazen Kafana Sıçmışlar Gibi Hissedersin;İşte bu da Tam Öyle..

2010-11-23T12:46:00.000-08:00

Düşündüklerim herhangi birisinin düşünebileceği kadar basit; ama herkesin fark edebileceği kadar etkin olamayabilir. Anlatılmaya değer bir hikaye değil belki de; okumaya bile değmeyecek çoğu zaman

Ama anlatacak yine de; anlatılması yasaklanmış her şeyi anlatacağım…

Ortalama olarak 25 yaşında doldurulan bir tımarhane hayatı. Zorunlu olarak doldurulması gereken 25 yıl hayal edin;bir hapishane hayatı için oldukça uzun; kendi yaşantılarımızdan yola çıkarsak; sadece göz kapatıp açma evresini doldurabilecek kadar kısa belki de. Kimileri için çok erken kimileri için çok geç bir ortalama olduğunu düşünebilirsiniz. Ama herkesin ortalama düzeyiyle hep aynı döngüyü paylaşıyor olmamız ve bundan sonra da sürekli paylaşacak olmamız hiçbir ön yargıyı değiştirmiyor.

Ortalama hesapla bize sundukları hayat; 25 yıl. Her şey bitsin diye sürekli aptalca bir koşuşturmaca içinde. Takılıp düşenler ömürleri boyunca 25 yıl sendromuna tabii tutulacak; gençlik hataları adı altında birleştirilmiş devasa bir klasör gelecekleri söz konusu olunca koskoca bir pişmanlık duygusuyla alnımıza kazınacak.

Neden 25 yaş üzerinde bu kadar irdelediğimi ve sürekli bu konu üzerinde duraksadığımı anlamlandıramayanlar olmuştur belki de tam olarak ben anlatamadım.

Şöyle söylemek istiyorum;

25 yaşına kadar evrensel düzen ortalamasıyla bir hayat sürdünüz. Güzel bir okulun (diğer bir deyişle iyi paralı bir işe dayatılan okul) hiç sevmediğiniz bir bölümündne mezun oldunuz. Şu ana kadar size sürekli evrensel döngüden bahsedildi; belki de siz bunun farkında olmadan, bilinçaltınıza bir kanaviçe nezaketiyle tel tel ve ince bir hatla yedirildi hayatınıza. Size 25 yıllık hayatlar inşa etmeniz için bu döngüye katılmanız ve bu döngüden çıktığınız taktirde aşağılık bir tabirle soyutlanacağınız; içinizde daha önce hiç tanımlayamadığınız boyutta bir boşluk hissiyle cezalandırılacağınız söylendi. Hayat üzerinde sürekli bu şekilde dönmüştü bu döngü ve daima da bu şekilde dönecekti. Bu kuralı siz bozamazsınız gibi ağır tabirleri de mevcut. 25 yıl boyunca akrilik bir hayat sürmeniz; harika bir iş hayatı için harika paralar kazanmanız istendiği gibi; sürekli devam edecek olan 25 yaş döngüsüne de dahil olmanız isteniyor. Nefret ettiğiniz bi iş olsa bile siz orda çalışmak zorundasınız; çünkü her zaman paranın konuştuğu bir evrende; 25 sendromuyla alınlarındaki hat çizgileri olan adamlardan olmak istemiyorsunuz. Daha doğrusu öyle bir çember ki bu; belirli bir çapı yok. Herkesi içine alıyor ve fark ettirmeden tıpkı yumuşak bir dikenin yarattığı sahte bir mutluluk hissi gibi yaralarımızı okşuyor.

Diyebilirsiniz ki; sen zengin piçlerinden birisin etin kalın ve bu yüzden bu sistemden nefret ettiğini söyliyorsun. Çünkü senin bizden daha büyük lükslerin var ve bunları bir köşeye bırakınca mecburen düşünmek zorunda kalıyorsun” demekte haklısınız. Ama bu doğruluk payı olduğu anlamına gelmez. En azından benim için. Ortalama bir ailede ortalama zihniyetle yetiştirilmiş ortalama hesaplı bir insanım. Ve bazen bu garip döngüyü düşündükçe gerçekten beyin kıvrımlarımın kahrolası miğdesi bulanıyor. Kanıyorum anlıyor musunuz!? Neşterle kesilen bileklerin sızlaması gibi; beynim kanıyor.

Ben asla zengin olamadım belki de ilerde hiçbir zaman zengin olamayacağım. Ayrıca düşünmek sadece lüks işiyle sadece zengin piçlerin yapabileceği bir hünerde değil.

İlerde asla evlenmeyeceğim diye büyük bir yalanı da paylaşmak istemiyorum sizinle. Ama bunları düşünmek, bazı şeylerin farkına varmış olmak; gerçekten acı… tıpkı bir ameliyatta neşterin soğukluğunu kasıkların hissediyor olmak gibi…

artık maskem kabuk değiştiriyor

2010-11-13T06:04:00.000-08:00

İnsanlar ağır kalabalıklar içinde birbirlerini soyutlayarak yürüyor. Sanki kendi çizdikleri hayali zamanların sınırlarını aşıp başka bir insana dokundukları sırada; bütün evrensel düzen bozulacak. Tanımadıkları herhangi bir yabancıya; sırf elleri sizin parmaklarınızdan daha fazla soğuğa kesiyor ya da dudakları daha fazla soğuktan titriyor diye merhaba diyebilmek ya da gülümsemiş olmakla tanrı sizi cezalandıracak sanıyorsunuz. Sırf bu yüzden; Kendinizi delirmiş olduğunuz için cezalandıracaksınız belki de.

En çok da bi araba seyirindeyken fark ediyorum bunu. Sanki çizmiş olduğumuz sınırlar içinde A şehrinden B şehrine yolculuk halinde iken kafamızı o bor camın soğukluğuna dayayıp yanımızdan geçip giden o garip manzaralara ve o çoğulu insanlara meydan okurmuşçasına yolculuk ediyoruz. Sanki bir kere olsun yolu yarıda kesip çizgiden saptığımız zaman; ilahi düzende dünyanın en büyük günahını işlemiş olacağız. Bir kere olsun durdurmak istiyorum o arabayı. Gökyüzüne bakıp bu gün hava mükemmelliğn sınırlarını zorlayacak kadar gri diyebilmek istiyorum. Belki o zaman Dışarıda yağan karın camlarımı kapatıyor oluşuna küfür etmeyeceğim. Ya da hiçbir arabanın geçmediği bir yolda kaybolduğum zaman kendime ne kadar aşağılık bir adam olduğumu hatırlatmayacağım. Belki de şu an ki duygusuzluk halimi öfkemle ödüllendirebildiğim için mutlu bile olabilirim.

Şu an neden birden bire durduğumu ve kaldırımın bir köşesine oturup sizi izlediğimi ve bunları düşündüğümü tam olarak bilmiyorum.

Kar tanrının torbasındaki ekin taneleri gibi lapa lapa yağıyor.yavaş yavaş Akşamın turuncu ışıkları yanıyor. Ve caddeyi izliyorum yeniden.

Bana cesaret veren kuvvetli bir melodinin kulağımı tırmaladığını hissediyorum o zaman. Bütün insanlardan, gürültülü araba seslerinden, dudak tiryakisi bir dedikoduyu aynı ağızlarda ıslatan insanların öfkelerinden; bu şekilde soyutluyorum kendimi

Kulağımı bana ilham olabilecek bir hikaye tırmalıyor

Bağıra bağıra söyleyeceğim bu şarkıyı; deliler gibi. içmiş ve kafayı bulmuş o adamlar gibi. Şimdi bağıra bağıra kahkaha ata ata aptal bir şarkıyı söyleyeceğim. Nasıl olsa bir daha asla bu sokakta geçmeyeceğim. Nasıl olsa kısa süreli bellekleriniz içinde 20 saniye kadar bir süre meşgul edeceğim sizi. Nasıl olsa bir daha bu kentin bu soğuk ikliminde hele bu kadar kar yağarken ; bir daha asla kaybolmayacağım. Büyük ihtimalle bir daha bu kente uğramayacağım bile. Bu söylediklerimin fight clubtaki “tek kullanımlık” felsefesiyle bir alakası olduğunu düşünebilirsiniz; ama gestalt beynim bütünün;kendini oluşturan parçalardan daha değerli mevzilde olabileceğini sorguluyor. Bütün sorgulanabilir düşüncelerin içinde sadece bir parçayı boyayabilecek kadar tesiri olan bir düşünce bu.

Ve size daha önce söz verdiğim gibi; kendi hikayemi yazmaya olan isteğim yavaş yavaş olgunlaşıyor ve
artık maskem kabuk değiştiriyor..

“Bazı insanlar daha şanslı doğuyor” diyorsun.

2010-11-07T06:55:00.000-08:00

Keşkeler örülü mutsuz bir hayat ;Yapmak istemediklerimize boyun eğiyor sevmediğimiz şeylerle uğraşıyor ve sürekli aynı döngü içinde dolanıp duruyoruz işte. Başkaları tarafından hep daha fazla sevilmiş, hep hayatı için yapmak istedikleri uğruna delicesine çalışmış ve hakkını vermiş adamlara bakıyoruz. Ve bunları yaparken asgari bir kıskançlık duygusu yiyip bitiriyor beni. Keşke onlar gibi olabilsem bir süre, aslında derdim farklı olmak filan değil; keşke adam gibi yaşayabilsem diyorum.

O adam gibi olabilsem. Hayır tamam zorlamayacağım. Sus köpek sus!. Sen itilmeye susmaya alışkınsın zaten. Biraz daha sussan ne olacak? Biraz daha çabuk gebermiş olsan? Senin de 3. sayfa yazılarındaki cinayetlere kurban giden herhangi sıkıcı bir hayattan ne farkın var? Geberip gittiğin zaman arkanda sıkıcı birkaç et yiyici kurt ve birkaç gözyaşından başka ne gibi bir heyecanın kalacak?

Yazıyorum diyorsun. Üstelik bunu söylerken haddinden fazla bir safhada güveniyorsun ve önemsiyorsun kendini. Hayatta hep önemsediğin ve kendini güçlü hissettiğin her alanda hep bunu ukala bir etki tepki meselesi içinde anlatıyorsun. Hâlbuki Yazdıkların içini dökmene bile yetmiyor, yaşadıkların kafandaki sinemayla uyuşmuyor; seyirciler sıkılgan bir soda kapağı tadında. Eskiden daha iyiydin sen. En azından yazdığın intihar mektuplarına sadık kalacağına dair yemin etmişliğin bile var. Şu an ise bunları yazarken bile saçmaladığın kanısıyla oyalıyorsun o küçük beynini. Kendini küçümsüyorsun. Yazdıkların ve yaktıkların arasında tamamen bir bocalama ikilemi içindesin. Her anka kuşu için ayrı bir sayfa çevir; ayrı bir kelime çıkar ceplerinden. İçini dök; biraz içine… tamam sustum…

necayip adamlarsınız

2010-10-29T09:21:00.001-07:00

hakkaten de öyle. Sessizce izliyorum sizi.Parmak izlerinizle suratınıza garip maskeler çiziyorsunuz.Herkes gibi..Herkesin yaptığı usulen saygılı şeyleri yapmamış birileri olduğu zaman; hemen ihraç etme ihtiyacıyla kendi fikir dünyanızdan aforoz etmeye çalışıyorsunuz.

İnsan fikirlerini;Satılık ya da unutulmuş depo malları arasına sıkıştıramazsınız.ne kadar yok saymaya çalışırsanız o kadar canınızı acıtır en iyisi mi; bir daha görüşmeyelim uzun bir süre…

Birisi Beni Anlatsa Tıpkı Böyle Anlatırdı

2010-10-28T22:37:00.000-07:00

Perdeleri açmayı ve içeriye sızan güneşin sahte duruşunu izlemeyi sevmiyor. Akşam olduğu zamanlarda da haliyle perdeleri kapatmasına gerek de kalmıyordu.

Her gün farklı bir kıyafet giyerek; kendi, deyimiyle koca bir fincan kahveyle güne başlamayı seviyordu.

. İnsanlarla tanışma konusunda tam bir çekimserliği mevcut değil. Herkesle ve hatta ona adresi soran sıradan birisiyle bile sıcakkanlı ilişkiler kurabilecek kadar garip birisi. Ara sıra bunu yapmanın ona daha fazla delilik ve pişmanlık katacağını bilmesine rağmen yine de bu huyundan vazgeçemiyor bir türlü.

Kimse tarafından pek sevilemeyen şeyleri, geri planda kalmış ve insanlar tarafından tuhaf karşılanan seyirleri ve davranışları sergilemeyi seviyordu. Kimsenin giymediği kıyafetleri giyebiliyordu mesela. transparan ve gece kıyafeti türünde olmayan ve daha çok sokak stilleri arasında eski püskü sayılabilecek kıyafetler olduğunu söyleyebiliriz. Kimsenin pek kullanmak istemediği aksesuarları uydurabiliyor ve bu yolla kendi garip tarzını yansıtıyor. Spor kıyafetini altına klasik bir gömlek giyebilir ya da kafasına sıra dışı bir şapka takabilir. İlgi çekmek ya da nefret edilmek için yapmadığını belirtmekte fayda var. Lakin bunları tam olarak neden yaptığı konusunda kendisi de net cevaplar bulamıyor zaman zaman.

Odasındaki dağınıklıktan hoşlanıyor. Her sabah mutlu uyanabilmek için çoğu ilkokul çocukları gibi erken yatıyor ve zorla okuduğu kitapları ancak nevrotik nöbetler sonunda bitirebiliyor ya da çoğu zaman bitiremeden kütüphaneye iade etmesi gerektiği zamanlar oluyordu. Okumaktan en çok hoşlandığı kitaplar sıralamasında en beğendiği ve yine de bir türlü okumayı tamamlayamadığı “üzüntüsüz yaşama sanatı” kitabı seçkin bir konuma sahip. Psikolojik ve ona ilham verecek derecede hayatı ılımlı bir iklime boyayabilmiş kitapları okumak ona sonsuz keyif veriyor

Onun haricinde derin anlamlar taşıyan ve yazı stilleri küçük, kalın sayfalara sahip kitapları okumaktan nefret ediyor. Ve her okuma çabası içinde kendi deyimiyle” depresif bir nevroz” atağından geçiyor.

Kalın giyinmeyi seviyor. En sevdiği kıyafeti kışlık kalın siyah kabanı ve parmakları kesilmiş siyah eldivenleri. Yolculuk sırasında müzik dinlemeyi seviyor. Sosyal aktivitelerden ve kola içmekten büyük bir haz duyuyor. Yeni insanlarla tanışmak kendi deyimiyle “onu hayatta tutan tek yaşama sevinci” zorunlu olarak yaptığı derslerden nefret ediyor. En sevdiği filmler arşivi hala boş. Tam olarak bir filmi sevdiğinden bahsetmek oldukça güç. Ara sıra iyi bir şeyler yazabiliyorsa mutlu olabiliyor. ama ödev yapmaktan ve aşırı sorumluluk bilincindne nefret ediyor. Ve bir gün içindeki inancın verdiği ışık doğrultusunda sadece kalın kabanı ve kesik eldivenleriyle evden tek başına çıkmayı ve bir daha asla geri dönmemeyi umuyor.

Galiba şu an kafasından geçen bütün düşünceleri okuyabildim. Daha fazla, daha derin olursa devam edilecektir.

2010-10-15T06:06:00.000-07:00

içimdeki sese güveniyorum.Sabret diyor.Biraz bekle.Biraz fazla sabret, biraz daha lütfen biraz daha...

garip bi huzur veriyor bunları düşünmek ve içimdeki gaip sesin tınılarını duyumsadıkça Rahatlıyorum birazda olsa.Olgunluk katan bir güç veriyor üstelik;Ona güveniyorum daha önce olmadığı kadar çok güveniyorum.

Eyyy insan evladı Eyyy

2010-09-25T14:19:00.000-07:00

Açık sözlü insanları severim.Ama kendini bi bok sanan ve açık sözlülüğünü sadece laf sokmak için kullanan ve bunu yaparken havalı imajına biraz daha hava kattığını düşünen insanlardan nefret ederim.Açık sözlü olmak hayvan gibi bağırmak bütün sevilebilir cümleleri kırmak gibi bir şey değil.Açık sözlü olmaya insanca konuşmakta dahil edilmeli.Belki o zaman insanları sevebilirim ama şu an;Gerçekten burdan bakınca bi boka benzemiyorsun eyy insanoğlu.

Sövüyoruz Çünkü

2010-09-21T14:45:00.000-07:00

İnsan bazen sövmekten başka bir çare bulamıyor.Rahatlamak uzaklaşmak istiyor hayattan.İçine sıçılmış hayatına bir daha sıçmak istiyor.Bir daha boka batmak istiyor.Ona verilen hayatın anasını avradıını düzmek istiyor.Sapıklıktan filan değil.içindeki öfkeyi nasıl kusacağını bilememesinden

Ben mesela kederlenince efes pilsen'i zengin etmeyi sevmeyen bi adamım.Ne var ne yok bütün yatırımım hep Coca Cola üzerinedir.

Benim Sevgili Salak Günlerim;Çocukluğumla Kesişen Salak Yıllara Gebeymiş

2010-09-21T14:40:00.000-07:00

Ben normal bir insan değilim. Aşırı içine kapanık bir çocuktum eskiden. Hala öyleyim ve anladım ki Bu bana sadece ilerde fazla bir şey kazanamayacağımı ve insanlardan fazlasıyla uzak kalmayı öğretti. Annemle aram ben rahim ağzında yolculuk serüvenine başladığımdan bu yana bozuk. Babamla ise çocukken ve lise hayatım boyunca mükemmel bir ekiptik. Daha sonra porno izlediğini ve annemi becerdiğini görünce erkek olduğunu fark ettim ve bu birkaç olaydan sonra; bütün erkeklerden nefret ettim.

İnsanlardan soğumak nasıl bir şey biliyor musun? Kaskatı ağır bir yumruk boğazının altında düğümlenmiş gibi durur. Sürekli etrafta gezinen boş insanlardan olursun. Kimse seni önemsemez. Çünkü içine kapanık ve gereğinden fazla sıkıcısındır. İnsanların ilgisini çekebilecek, onlara heyecanlı birkaç yalan söyleyemeyecek kadar cesaretin yoksa; bitmişsin demektir. Sen sivilcesin boksun başka bi farkın yok. Öyle garip bi insansın işte. neyse

A. Koyim senin dünya…

2010-08-31T10:03:00.000-07:00

Durup uzun uzun mavi sokaklara baktım. Yağmur hafif hafif çiseliyor. Kaldırımlarda yağmurun bıraktığı cesaretle; suya yazılan ayakizleri hala tesirini yitirmemiş.

Alnımı pencereye dayadım; Tam alnımın ortasını. Başım yere eğik ve gözlerim sanki bütün kaldırımları yokluyormuş gibi görünse de aslında buralardan oldukça uzakta;buralara ait olmayan bir cesedin bakışları altında gizler gibi kendini. Sağ elimde koca sıcak bir fincan kahve; her zamanki gibi bol şekerli ve o çok sevdiğim koca kupanın içinde. Ve her zaman ki kadar ılık bir tazelikte.

“Genelde her bunaldığım zaman sık sık yaparım bunu” demek de gelmiyor artık içimden.

Çünkü her bunaldığım zamanlara ait farklı iklimlerime sığdıramıyorum bunu. Her dertlenmelerim arastasında olağan içme dürtümü gizlemek için kullandığım garip bir huy bu sadece. İnsan gerçekten bunaldığı zaman;gerçekten içmek istiyor çünkü. Kaybettiklerini bu şekilde kazanmak ihtiyacıyla mı yoksa sadece içmekle dolan deli kasvet kesesini bu şekilde mi boşaltacağını sanıyor; gerçekten bilmiyorum.
Durup uzun uzun bütün sokakları izledim yeniden. Ve bu cadde de sevdiğim tek şeyin tam karşımızda bulunan eski bir Fransız kafesi olduğunu fark ettim. Hele akşamüzeri yanan o kızıla çalan sarı ışıkları beni apayrı isimsiz şehirlere götürürdü. Akşamüzeri yanıp sönen rengarenk vitrinine bakarken neden bu kadar çocuksu olduğumu anlamakta güç doğrusu; insan neden bu kadar duygusal oluyor birden. Olağanca birikmiş olan mutluluklarını bir köşeye atmak neden birden uçukpembe hayallerini cami avlusuna bırakıp kaçmayı diliyor?

Kapı çaldı ansızın

“yarın sabah saat 11 de ve öğleden sonra 4 te işgörüşmeniz var
Ayrıca yarın karınızın doğum günü ve okumanız için bu dosyayı Faruk bey göndermemi istedi.” Diye başlayan yüklemleriyle zarfları düğümlenmiş olan bir sürü cümle sarf ediyor.
Tıpkı telefon şebekelerinde olan otomatikleşmiş sekreter seslerinden birisinde olduğu gibi;

“mesaim bitti Nihat bey. Başka bir arzunuz var mı?” diye tamamlıyor.
“yok leman: çıkabilirsin”
Her zamanki işvesi ve garip bir işgüzar çekimi olan diğer sekreterlerden birisidir leman
Beyaz gömlek giymekten ve ayrıca kadınsı tavrını ortaya koymak ister gibi hep bir düğmesini fazladan açık bırakmaktan iştahsız bir haz duyar. Siyah mini eteğiyle birleşiminde iri memeli seks paradoksuna düşkün hizmetçi imajını da ayrıca pek sever. Nedendir bilmem numarasız ve küçük gözlüklerini düzeltirken içi garip bir kibirle dolar; ama anlarsınız o an içinden geçen bütün düşüncelerinin ne derece fesat olabileceğini. Ayrıca bu ofisteki en kısa sürede en yüksek mertebeye nasıl ulaştığını da anlamışsınızdır.

Kafamı cama dayadım. Gece oluyor ve artık sokak bütün maviliğini gecenin karamsar koynuna gömüyor. Kahvemin son damlasını bu defa gerçekten isteyerek ve gerçekten tadından aldığım doyumsuz keyifle bitiriyorum.
Alnımı cama dayadım.
Ve bütün sokaklara sövdüm yeniden
“hey siz oradakiler; sokak boyunca kalabalık yalnızlıkları büyük fesatlıkları içinde taşıyan smokinli kadınlar! Bir gün bütün dünya bir gün bütün dünyanın BİR GÜN BÜTÜN DÜNYAYA koyup gideceğim garip şeyler biriktiriyorum.anlaşılamayan ve özü sözü kapalı ama yine de masum kalabilmiş olan

A. Koyim senin dünya…

Karakterleri konusunda kesin bir yargıya varılamayan ruhların bedenlerine yansıyan suratları da yoktur

2010-08-31T09:36:00.000-07:00

Bazı insanları sınıflandırmak için belli başlı karakterleriyle isimlendiririz. Kimisini fazla içine kapanık kimisini fazla dedikoducu kimisini ikiyüzlü ve buna benzer birçok karakterleriyle anımsarken aynı zamanda da iyi ya da kötü olabileceği konusunda da sınıflandırmış oluruz böylece.

Ama bazen öyle insanlar vardır ki onlar için kullanılabilecek bi kelime bulmakta zorlanırsınız. Aslında ruhunun her zerresinde kötülük aktığını ve bu yüzden kendi battığı boka bulanırken sizi de içine çekebileceğini biliyor olsanız da bir türlü karakteri için bi isim koyamazsınız. İkiyüzlü yalancı dedikoducu ya da buna benzer hangi şikâyet edilen ve sevilmeyen yönler varsa nicesi; bu tip kişileri adlandırırken bir türlü anlatılmak istenen düşünceyi tamamlar nitelikte olamazlar. Ve evet işte bahsetmek istediğim tam da burada anlatıldığı gibi; bazı insanların ne derece kötü olduklarını betimlerken adını koyamadığımız ve nefret ettiğimiz bir sicille ortaya çıkaran yeni bir akım; yeni bir gereksiz insan toplulukları.Ve biliyorsunuz; onlar artık her yerde; dikkatli olun;yansımanızı bürünen sicillerde de olabiliyorlar. Karakterleri konusunda kesin bir yargıya varılamayan ruhların bedenlerine yansıyan suratları da yoktur çünkü.

Küçük saksımın içinde ot ürüyor. Oysa ki menekşeleri sevebilirim mesela ben.

2010-08-19T04:19:00.000-07:00

Kafamın içi bomboş.kararsız oldugum her halımden bellı. Tanrı ile kıskançlık duygumu şaheser başka bir yetenekle değiştirilmesine dair anlaşabilirsem belkı degısebılırım. Tek kıskanclık duygum degıl kı bır suru tuhaf huylarım çürütüyor benı. Belkı de artık cürümek istiyorum.ama bi yandan da Dışarı çıkmak istiyorum şu an bi sürü parayı har vurup harman savurmak, bı barın kapısından içeri girmek ya da uzak bır yerlere gıtmek evet bu fıkır guzel bunu begendım mesela.
Kafamın ıcı bomboş. hiç bır sey okumuyor tütsülemıyor ve yazmıyorum cunku. Sadece uyuyor evı toparlıyor saçmasapan kıskançlık triplerimle “ o nasıl yazıyor ama; ben nıye yazamıyorum lan” gibi bunalımlara giriyorum.Bilindik kıskançlık evresinde bi gerçek daha çarpıyor yüzüme bu yüzden.
Çünkü ben onlar kadar ışıltılı ve mutlu olmayı belki de adam gibi mutsuz olmayı hak etmeyen asosyal bır salağım. insanlarla merhabalaşmaktan bile çekinir oldum. Günlerce evde leş gibi oturuyor sıkılgan web gezintileri ve televizyon dışında pek bi bok yapmıyorum. Okumuyorum yazmıyorum hiç bi işlevim hiç bi görevim hiç bi sorumluluğum yok.
Hayır, aslında ben yanılıyorum
O kadar sorumluluklar ve o kadar can sıkıcı klişeler var ki.
Ben sadece her şeyden kaçmak istiyorum.
İşte bütün durum bu.

bu günlerde

2010-07-17T05:20:00.001-07:00

çok fazla sinirleniyor ve herkesle küsüyorum.buna ebeveynler grubu da dahil.
by

Her şey değişmez. Ancak bazı şeyler değiştirilebilir.

2010-07-02T00:29:00.000-07:00

Her şey değişmez. Ancak bazı şeyler değiştirilebilir.

Geçen seneden bu yana içimdeki sıkıntı değişmedi mesela, kararsızlıklarım bile hala aynı konu üzerinde yoğunlaşıyor.
Canım sıkılıyor ve kendi içimde giderek daralan bir alan oluşturuyorum. Bu alan o kadar küçüldü ki hissediyorum sanki; ranzanın dışına çıkacak olsam içim ayrı bir tedirgin oluyor. İçimde bir sıkıntı var; belkide buraya ait olmamamın verdiği bir his.
Yazarken kullandığım bunaltıcı ve rutin karmaşa da hala devam ediyor. Ve gayet iyi biliyorum ne kadar komik olmaya çalışırsam çalışayım hep göze çarpan bir yapmacıklıkla yapacağım bunu.
Nasıl başlarsan bir şeye daima öyle gidiyor. Bunu da bi yere not etmeli mutlaka…
Değişen şeyler içimden fazla şey götürdü belki çok az şey kattı bana
Belki biraz daha vücudumun asimetrisi değişmiş olabilir biraz daha çirkinleşirken daha fazla yalan söylemiş olabilirim ama; aslolan çoğu şey aynı kaldı. Şikayetçi değilimde içimde bulunduğum bu garip hal beni düşündürüyor zamana zaman. Ve bu zaman kavramı olduğundan da fazla uzun sürüyor.belki de bu yüzden kederleniyorum arada. Yani biliyorsun uzun zamandır hiç değişmemiş gibiyim. Belki kırılan kalbimin yok olduğuna tanıklık ederken tek şahidimdin. Ama onun haricinde pek değişen bir şey olmadığını sen de umuyorsun.
Her şeyi aynı düzeneğe oturtmayı seviyorum çünkü. her şeyi mükemmel bir şekilde monotonlaştırmak hoşuma mı gidiyor yoksa alışkanlıktan ötürü bir şeyleri sıradanlaştırmak mı istiyorum bilmiyorum.
-----------------------------------------
Süratle içimi boşaltsam
Zihnimi
Beynimdeki bütün büyük kalıntıları süpürsem ve silsem. Hafızam kaybolsa bir süreliğine. Unutsam her şeyi. Kendime yeni bir isim bulmakla başlasam sonra her şeye
Her şeye başlarken daha önce beni tanımayan insanlarla karşılaşsam. Yani sıfırdan başlasam her şeye. Arkamdan yüzüme vurmak için koşuşturan ve ibne bir geçmişim olmasa. Gelecekte istemediğim bir konumda ot gibi bir insan olma kaygısı taşımasam. O zaman daha rahat ederdim belki. Belki de kim bilir yine rahatsızlık duyardım. İçimi kemiren kurtları beslemeyi o zamanda çok severdim eminim
Ama her şeyi silmek gerçekten bir çare olabilirmi diye soruyorum kendime?
Her şeyi sildim ya peki
Karaktersizliklerimi,yapmacıklı gülümseyen yüzümü, taş gibi olan kalbimi ve beni zehirleyen onca şeyi de silebilecek miyim bu kadar kolay?
Her şey o kadar derin iz bırakıyor ki. O derin izler kabuk bağlayan yaralar gibi; ben kabuklarını koparmayı bu kadar sevdiğim sürece, hep kalıcı ve silinemeyen izler bırakacaklar biliyorum.
Kendimden kurtulamayacağım o zaman asla.
Şu an yapmaya çalıştığım bütün bu şeyler de bunun için. Aslında kendimden süratle kaçmak ve uzaklaşmak ihtiyacımdan ötürü. En son mutlu olduğum günü hatırlayamayışımdan, her seferinde kendimi yeni bir hatanın peşinde olduğumu görüşümden ötürü.
Hiçbir zaman sıkıcı bunaltıcı ve karamsar bu halimden kurtulamayacağımdan ve gülümsemeye çalışan koca bir palyaço portresini de boyarken sürekli yapmacık olacağımdan ötürü
Kendimden kaçabileceğim ve kimsenin bu eski halimi hatırlayamayacağı bir kent arıyorum
Hatırlatmayın biliyorum.
Kendimden kaçarken en çok da bu evrene sığamayacak bir koşuşturmaca içinde olduğumu.
Keşke ölseydim. Keşke ufak bir göt olduğum zaman o yoğun bakım ünitesinde ölseydim. Ölseydim hiçbir şey değişmezdi belki. Hem o zaman da elbet yeni bir kader yazılırdı. merak etme…keşke ölseydim… 01.07.10

OFFFFFFFFFF OFFFFFFFFFFFF

2010-06-24T14:50:00.000-07:00

Acıların içeriğinde yüksek dozda bulunan aykırı bir element diğer duyguların kimyasını bozuyor adeta. Bütün duyguları aynı cinste evcilleştirip ucunu kırık bir yalnızlığa ve derin hüzüne bağlıyor.bu sebebten insan asla suçlamamalı mutlu olamadığı için kendisini. Çünkü mutluluk bu oranda en kırılgan his. Mutluluğu daha mutlu bir hazla bile kırabilir insan paramparça ve telafisi zor bir anıda her an kaybedebilir. Yani ne kadar mutsuz ve hüzünlü bir yalnızlığı paylaşabiliyorsak kendimizle o kadar gururluyuz aslında. Bütün tabuları ve bütün olağan duyguları tek tip bir monotonluk ilavesiyle ergenleştirdiğimiz için tebrik etmeliyiz kendimizi…

Yeni Bağlamış Kabuğumu Parçalamak ve Kanatmak İstiyorum..

2010-06-24T13:38:00.000-07:00

Orda oturmuştum; hani o misafir odasında duran eskimeye yüz tutmuş kirli Orta sehpanın üzerine. Gecenin habercisi ılık bir rüzgârın ısrarı üstüne pencereyi açık bırakmıştım. Susmuştum öylece beklemiştim. Gitmemiştin dahaca; çünkü çok iyi hatırlıyorum geceye çalan mavisine bürünmemişti gökyüzü henüz; sicili karamsar bir yalnızlığı pay etmemişti yeryüzüne; hatırlıyorum…
Ardından saatler sinsi bir çoğunluk ve tehlikeli bi hızla gündüzü aralamak ister gibi ilerledi.
Nasıl kalktım oradan öylece,ne kadar daha oturmuştum yorgun muydun; bilmiyorum.
O kalabalık o kirli kitaplığı doğru ilerledim. Her şey orda her şey daha derin bir yansımayla karşımda;
Parmak izlerim kalmış geride kusura bakma. O manasız durgunluğumla asılı duran boşluğa baktıkça ellerim tozlu raflarına karışmış. Ardından yüzümü çevirip büyük bir boşluktan acısı uzun sürecek bir hüzne dalıp gitmişim bir an.
Bu sana aldığım ilk kitaptı şimdi hatırladım. Bu kitapta satır satır kokumu bırakmıştım. işte bu işte bu roman; sen söylemiştin hep beni hatırlatan… Rafların en ucuna çocukluk resimlerimizi iliştirmişsin ne komik. Hep aklıma eylül ayları gelir. Hep bana aldığın küçük peluş sevgi cümleleri gelir ucunda hani küçük ayıcıklar olan; onları bile unutmamışsın.
“Unutma faili meçhul aşkımız ifşa olursa şayet ; ilk yakılması gereken delillerden birisi bu: sakın unutma” derdin ya hep; hatırladım şimdi.güldüm
bu toz kılıfına sarılı rafların hüznü bu kadar mükemmel tamamlayacağını bilseydim şayet evvelinden; asla tozunu almazdım geride bıraktıklarımızın. Almayacağımda…

gece oluyor. Efkar bir çığ yığını gibi geceye eşlik ettikçe ölü bırakıyor ardında sürüklediklerini; geceye karışan ruhları örseliyor.
Birazdan gideceksin bir kere daha bir kere daha ve bir kere…
Hep gecenin bu saatinde ;Hep gece yarısından sonra saat 3ü 17 geçiyorken tam. O kapı o büyük sessizliğin üzerine mahzen uğultusuyla kapanıyor yeniden. Yarın akşam da gideceksin, ertesi gün de ; üstelik saatin hep bu dar vaktinde. Yine siyah ceketini mi alacaksın? Yine sana aldığım saati orta sehpanın üstüne mi bırakacaksın?

Bu akşam gitme. Bu akşam tozunu almayacağım hiçbir şeyin. Bu akşam olmaz anlamıyorsun. Sana uydurduğum saçmasapan öykülerimi anlatmayacağım yeniden söz.
Bu akşam en sevdiğin yemeği yapacağım belki uzun bir süredir ara verdiğin ve ısrarla bırakmanı istediğim sigara için kızmayacağım sana. Beraber yudumlarız üstelik bardaklardan taşan kaba bir mutluluk promosyon
bu akşam ölme!
Yapma bunu ne olur
Çünkü bu akşam;
Evlilik yıldönümümüz unuttun mu?
Yapma!

X ve Y Genimizde Var Bi Kere..

2010-06-22T10:15:00.000-07:00

Çağdışı bir uyum problemim var. Kimseye bağlanamıyor ya da herhangi bir gruba dahil olmak istemiyorum. Nedeni eskiden aldığım derin izlerim ve bilincimdeki morluklardan ötürü; bütün yaralarımda başkalarına ait parmak izleri var, ruhumun sicilinde ayrımsal bir kutuplaşma terapisi…

Birkaç kez bi şeylere birilerine bağlanma ihtiyacıyla çabaladım. Belki evvelinden erken belki olması gerektiğinden daha olgun bir gürültüyle ne için çabaladığım ya da ne için boşuna yorulduğumu hatırlayamadım bile daha sonra. Bağlanmamak mı daha büyük yoksa aksi mi daha kötümser bir kuytuda zıtlaşırdı bilemiyorum.

O kadar samimileştiğim dostlarım oldu evet bunu yalanlayamam. Ama galiba en büyük korkum samimiliklerin ardındaki gerçek suratların gerçek kü/suratların sabitlendiği o nokta; o koridor… öyle bir aşama da hep aynı denkleme hep aynı bilinenli sonuca gidiyoruz. X ve Y genimizde var. Napayım?

22.06.10

Yeter Mi?

2010-06-21T01:16:00.000-07:00

Taşlama kin güdümü bir ihtiyaçla birkaç kişi hariç herkesi top yekün göç ettirme olayı biraz. Sadece birkaç iyimser kişiyi geminize alıyorsunuz ve geri kalanları büyük tufanda birer taşa bağlı olarak kızıl nehrinin ortasında bırakıveriyorsunuz. yüzme bilmedikleri haricinde onların bunu yeniden öğreneceklerine olan inancı ve sahici bir iç rahatlama hissi yaratıyor bu sizde. İlk olarak farelerin gemiyi terk etmesi deyimi de teyit etmiş oluyorsunuz böylece.

Çocuk Olamayacak Kadar Aptalsın

2010-06-11T14:40:00.000-07:00

İlk cümleye başlamak her zaman en büyük kayıptı benim için.bugün durdum ve aptallaştığım onca şeyi düşündüm. Her şey yorucu ve gereksiz… ayrıntılar oldukça derin olabildiğine kelimesiz kalıyorum bugünlerde. Bir tutam hikaye bir tutam farklılaşma arzusu var hala içimde. Vurgun izleri var cismani bedenimde hala; ruhum gölgesiz bir astarı renklendirmekle meşgul.
Şüphesiz uykusuz kaldığım en uzun geceydi. olağan yanlışlıklarını ve lanet olası pişmanlıklarını en eğri gördüğüm ve bir o kadar en dik açıyla resmeden 21 aralık gecesiydi hayatımın.

Ne kadar acı ne kadar hayret verici kabuklarımıza bürünüyoruz birden. Kabuklarımızın incelen yerlerinde inşa edilen aşk köprüleri ; iki salıncak ve masumane bir park yalnızlığına sürgün. Mevsimlerden kış; üstümde çelenk gibi ağır bir memur resmiyeti gibi duran kar taneleri. Kar daha önce bu kadar ölü bu kadar sessiz kalmamıştı bilemiyorum...

-----------------------------------------------------------------------------------
Park; çoğul bir efkarı ağırlıyor bu gece. Üstünde gıcırdayan demirlerin pasına yüzüne silen heyecanlı bir aşk tebessümü (var sanırsın aslında). Oysa düşlerimiz uykuda hala. Neyi istiyoruz? Kimi sevebilirdik eskiden çocuksu bir aşk mıydı tadına vardığımız? Masumane bir yanı yok hala düşündüklerimin.
------------------------------------------------------------------------------------
Kafamı kaldırdım gökyüzüne; gökyüzü alabildiğine gri; aldırmadım.
Kafamı kaldırdım gökyüzü ağır aksak bir tembellik içinde kar tanelerini mi serpiştiriyor; geç kalınmış gözyaşlarını mı serpiştiriyor anlamak mümkün değil…
-------------------------------------------------------------------------------------
Bu parkta hani bu ilk heyecan içinde; ilk defa içimin burkulduğuna şahidim. Toprak kokmuyor artık yeryüzü; gökyüzü gri değil . güneşe bakamıyorum resim sayfalarından koparıp; gülümser mi hala bilemiyorum…
artık doğa da ilk tanıştığımız mevsimi bulamıyor; zihni bir hayli karışık; hani biraz üzülmüş gibi davranma uğraşı içinde. O da biliyor asla aynı olmazdı hiçbirşey eskide kalan bütün eşyalar bütün anılar; alacakaranlık bir meşguliyet içinde; üstünde hala sandık sarısı lekeler var.
--------------------------------------------------------------------------------------
İzleri sadece hafıza da kalıcı olmayan şeylerde vardır. hani hafızamızı kaybetsek dahi acı vermek dışında başka bir işi olmayan anılardan daha derin etkileyebilen şeyler mesela.
Bu gece uzun bir gece; soluksuzluğundan belli;Ay gökyüzünü aydınlatamaz asla güneş gibi; ama güneşten daha alçak gönüllü.
----------------------------------------------------------------------------------------
Bir banka oturmuşuz; kadehlerimizde acı soluyan mürekkep balıkları. İkimizde aşka inanmıyoruz mesela. İkimizde birbirimizi sevmediğimizi biliyoruz. İkimizde inatla bu gecenin hafızamızdan silinmeyeceği konusunda sonsuz bir ihtiyaçla gözbebeklerimizi sorguluyoruz belkide yüreğimizi?
Bir banka oturmuşuz.
saat gece yarısından hızla uzaklaşmaya meyilli bir ruh hali içinde;
karşımızda boş kalmış salıncaklar metropol kaydırakları var. Her biri başka bir rüzgara eşlik ediyor.bu eylül akşamında Misalsiz bir kış mevsimindeyiz sanki. O kadar soğukki aramızda kalan çoğu şey.Bilmiyorum o birbirimize bu kadar uzak olmamıza neden olan şey neydi? Hani belki yanlış konumlanmış iki aşk perdesi var aramızda apayrı belki zamanı olmayan yanlış şeylerle meşgul iki yabancıyız hala?
Söylesene
O gece parkta
Salıncaklara koşmamızı engelleyen şey neydi ikimizi de?

Gerçek Olan hep Sahtedir.

2010-06-09T05:50:00.000-07:00

Hep hayatım için bazı şeylerin daha güzel daha farklı olmasını istedim.hep en güzel olan şeyin hep en farklı en kelimelere sığmayan şeylerin bana ayrılması gerektiğinden bahsettim durdum işte.ama asla görmek istemedim, aynadaki yansımamı değil yansımadaki kirli gözlerimi. ve gözbebeklerimde yansıyan şeylere bakarken kirpiklerimin tuz,kirpiklerimin kana bulanan düşleri ince bir çizgi gibi örselerken geride bıraktıklarını; yaşamayı hep merak ettim belk, de aşık olmayı…
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Gerçek olan ne? Olmasını istediğimiz şeyi düşlerken yada içinde yaşadığımız bunca şeyi kabataslak bedeniyle geçmişe karikatürize ederken yaşayamadıklarımızın acısı mı? Anlam vermeye çalışmak mı daha zor olan yoksa dilediğimiz şeylerin kuyruklu yıldızın uğuruna inanabilecek kadar çocuksu oluşu mu? Çok fazla soru sormak sağlık açısından oldukça zararlı aslında. Sorduğun soruların sayısı kadar cevaplanması gereken şıkların poliçeleri ve maddelerin mahlasları da ayrışıyor. ayriyeten kelimeler arasında kuvvetli bir usta çırak ilişkisi sürmekte hala; acının dürtüsü yalnızlık, yalnızlığın sorgusu ağır aksak kalabalıklar ve karanlık besteleniyor; hayatın ince saz kıvrımlarında, ellerimizde bir tutam yaşama sevinci; kalabilmişse hala belki bakarsın yaşabilme ihtimalimizde olur bazen. Bazen bütün melodilerin ucu karamsar bir ayrılığa sone bazen hayata dair bütün gerçeklere serbest bir kafiye gibi gelir. Hayatın içinde mükemmel melodiler saklı. Duyabilirsin belki kafanı kaldırabilirsen çocuksu isteklerinden sürekli istemekten usanırsan bir gün gerçekten istediğin o saklı şeyi elde edebilirsin. Kim bilir? Belki de artık serbest bırakmalısındır özgür kelimeleri ki; bir gün özgür bir hikayede birleşebilsinler diye… anlıyorsun değil mi?
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Seni özgür bırakmayacağım. Asla sevmeyeceğimde çünkü hayatta şu ana kadar neyi özgür bıraktıysam ya da neyi sevmek için zorladıysam daha fazla parçaladılar cesedimi. Bir hayalettim ben. ve bir hayalet için beden bir toprak için ihtiyacı olan su nezdine benziyor belki bilirsin? Bir damla su ile toprağa ruh katan yeşil bir filizdim ;göğe dokunmak için çok hevesliydim bir zamanlar. Üstümden asker postalları geçti zamansız savaşlar içinde en sevdiğim koku kan kokusu olmuştu üstelik kabzımal da bir hayli güzel yakışıyor üstüme. Savaş mı diyorsun? Ben doğduğumdan beridir yaşadığıma dair tek delilim. Yaşamak hayatımdaki en derin anlatım bozukluğu belkide...

06.06.10

Saat Kaç?

2010-05-31T00:31:00.000-07:00

"Bir insanın dış görünüşüne bakarak zeki olup olmadığını anlamak mümkün mü ?"

abartmıyorum bütün gün kafamda yankılandı durdu bu soru. şüphesiz çirkin biri olduğumu kabul ediyorum.(doğru olan şeyleri itiraf etmek her zaman daha kolaydır.)çoğu kişinin kolaylıkla "hayır" diyebileceği bir soru olduğunu da biliyorum.ama o kadar kolay değil sanıldığı kadar düşünülmeden geçilmesi gereken bir soru olduğunu hiç sanmıyorum.

Düşünsene aptal dediğimiz suratlar hep aynı gelmedi mi şu ana kadar? Ya da sevmediğimiz kötü olduğunu kabul ettiğimiz şeyleri siyahla iyi olanı saf olanı beyazla ilişkilendirirken hep kafamızda kalan klışeleştirme uğraşının aynılaştığını fark etmediniz mi?

hayır anlatamıyorum ben. kafamda tam oturmayan olgunluklardan ötürü cümle kurma özürlüsüyüm.önce kılcallarından sızman lazım beynimin. sonra kanıma mavi rengini veren şey neydi?

Galiba kafam karışık. Galiba aptalın tekiyim(kabul et) belkide haddinden fazla çirkin olduğum içindir. Belkide hadinden fazla kıskançlık duygusuna boğulmak beni çirkin yapabiliyordur….. of

offffffffffffffff offffffffffffff

2010-05-01T14:07:00.000-07:00

Allah'ım senden öyle bir şey istiyorum ki
imkansız ötesinde bir imkansız
arkamda herşeyi bırakıp yeni bir haayat yaşamak istiyorum belki de yeniden doğmaktan daha zor ve aciz. herşeyi tekrar yeni baştan silebilir miyiz? herşeyi ama
sonra hayatımda görüp görebileceğim en büyük en derin mutlulukları kırılacağım konusunda korkmadan ürkmeden yaşayarak ve her daim güçlü bütün asabiyeti inadıyla ayakta
durarak ama hiç bir zorlukla karşılaşmadan her gün
daha da güçlenerek
ama keşke düşmanlarım bu kadar fazla olmasalardı. ben onların en büyük düşmanıyım en fazla oyundan dışlanan o küçük çocuk
belki de elindeki son kibriti sönmekte olan kibritçi kızım ben
elimdeki bütün dallar kurumuş
bütün umutlar yitirilmek üzere
yumruk gibi iniyor ulan işte
sığdıramıyorum hiç bir manaya
anlayamıyorum insanları allahım ne olur
köpekler gibi bu gece çıkıp uluyacağım yatağımın köşesinde ağlarken.
ne olur hayvanlarla tanışma faslını geçelim
beni insanlarla karşılaştır..

Peter Pan'a Aşk Olurdu Eskiden Çocuklar..

2010-04-19T10:34:00.000-07:00

Hatırlıyorum. En çok peter pan’ı dinlerken çocuktum ben. uçmayı ve hiç kimsenin yaşlanmadığı ülkeyi görmeyi ölesiye istiyordum. İnanıyorum ki; Çekmecemde peter panın astarsız gölgesi duruyor hala bir parça ve hala üstümde peri tozu var biraz…

Uçup gecelerce yolculuk edecektik. Uçarken uyuyabiliriz biliyorsun.
O çok çok çok uzak olan ülke
Hiç yakınlaşmasın
Hep çok çok uzak ülkelerden;Binbir çeşnili iklimlerden geçelim. Yeryüzündeki adımlarımızı bir bir sayalım ve en kalabalık sokaklarda paylaştığımız en yalnız adımlarımızı ayıklayalım.

Buralardan Gidelim peter pan. Bu şehir bu kasvetli insanlar hızla büyüyor. Zamanla ve büyük bir hızla yaşlanıyor ruhum. Ruhum eski devirler içinde taş yontuyor kalbime.
Peter pan
O Çok uzak ülkeye gidelim ve hiç yaşlanmayalım.
Yeşil çıngıraklı ayakkabıların var. Ne güzel…
Biliyor musun? Ayakucunda mavi çıngırakları ve sırtında kırmızı pelerinleri olan deliler gördüm ben.
Sen de gördün mü?
Peder…

Bi Daha Yara Almam Vurduğun Yerden..

2010-04-02T03:42:00.000-07:00

Soluksuz bir zamanda aniden ; yolunu şaşırmış bir yabancı adres sormak için rıhtımdaki balıkçı kahvesinin kapısını çaldı. O an ki şaşkınlık ile aşk kendini aforoz edebilirdi çaresizlik tevekkeli anılarından. Ama yabancı sessizce oturdu bir ayağı aksak sandalyenin sol üst köşesine ve uzun bir süre izledi sessizce.

Balıkçı elindeki son sigarasını daldırdı derin düşüncelerine ve boğumlu denizin çeyrek yüzüne eğilip mehtabı gizliden izlerken; dalgaların şahidi bir cesedi sürükledi gözlerindeki tuzlu tabutlar içinde…

Ve ardından sordu yabancı adam sükûnet kemeri infilaklar içinde;
“neden?” dedi.
“neden ruh; kıyafetler içindeyken çıplak? “

“ ve en kısa mesafeli ayrılıklara nereden gidiliyordu içimizi acıtmadan?”…

İçimdeki Çocuk Öldü.Yaşasın Diri Kalan Yetişkinliklerimiz...

2010-03-25T12:14:00.000-07:00

Ben yalandan ya da moda efektlerden manayla bir deli değilim ben gerçekten filhakikat bir istekle ~~ruh hastasıyım~~ ruhum;ağır nöbetlerden geçmiş kendine göre ve hafif sıyrıklarla kurtulduğunu sanarken daha fazla derinlere batmış
Ben sadece istedim ki beni sevin. İstedim ki hissettirmeyin bana karşı olan anti parantez fikirlerinizi; içinde bir tutam sevgi çoğulu yalnız kelimeler heceleyin. Çocukluğumdan kalma ilkel ihtiyaçlarımdan biridir oysaki sevilmek ihtiyacı; zor bir şey istemedim ki zorla istemedim sizden asla. Ama beni severken geçmişten ağır kan kokan ağrılara bürünen ölü sancılarımı sarabilirsiniz iyileştirebilirsiniz sanmıştım. Sadece çocuktum ordayken. Ordayken sadece beni sev istiyordum. Avuçiçlerimizin kıvılcımları yüzümüze kan taşırken büyük bir utançla beni sevdiğini sanıyordum. Yanılmışım oysaki.

Oysaki ben çocukluğumu yaşadım mı bilmiyorum hala. Tevekkeli siyah beyaz çizgiler içerisinde birkaç anı ve birkaç acımasız derin yaralar anımsıyorum sadece. Doya doya iç çeke çeke çocuk olabildim mi? Eskilerden kalma devri daim yaralarımı iyileştirebildim mi bilmiyorum. Ama o yaralar o kadar derin ve o kadar kanıyor ki hala; birisi tutupta çenesinden gökyüzüne kaldırmıyor çehresini;ki ayı yıldızları görebilsin belkide zorlayabilirse güneşi…

kimse umursamıyor diz kapaklarımdaki kabuklaşamayan yararlımı. O kadar canımı yakmıyorda dizlerimdeki kılcal yara izleri; benim en büyük lanetim içimde pıhtılaşmakta direnen derin izlerim geçmişten bana devri daim eden. Ben sadece iyileşebilirim umudu için biraz sevgi kelimesizlikleri tercüme edin istiyordum. Ama siz o kadar bencildiniz ki; her gün daha büyük parçalar koparıp götürdünüz benden. Ve bana artık çocuk olma diyorsunuz. Ben
ben
ben çocuk olamadım asla sizin gibi ara sokaklarda filmin yarısı yarına devreden bir meraktı benim için çocuk olmak ve yarın hiçbir zaman gelmiyordu. Çocukluğumu şimdi yaşıyorum; üstünüze basa basa kör olası bir inatla ve hala içimde öldürdüğünüz gömülü duran çocukluk mutluluklarımla ağır bir kinle yeniden;yeniden diriltiyorum çocukluğumu. Bu sefer; çok şey alıp götürmüşlüğünüz var. Bu sefer mükemmel parçalarımızı toplayıp haylaz bir çocuk toparlayamacağım belki ama; daha hırslı daha fazla öfkeli bir bekleyişle;elindeki usturasını boğazınıza dayayabilecek kadar cesur bir çocuk diriltiyorum. Bu sefer;beni sevmenizi istemeyeceğim zorla. Uzun bir süredir beni sevmediğinizi biliyorum.

Beni bu hale getirdiğiniz için sevgi sözcüklerinizden asayiş bir kolye yapıp boyunlarınıza takacağım bir ömür ve kalbinizde ismimle ilgili fikirler içinde zehirleyeceğim sizi. Hatırlıyorsunuzdur belki; SİZ İSTEMİŞTİNİZ İÇİMDEKİ ÇOCUĞUN ÖLMESİ GEREKTİĞİ KANAATİNE ERGİN VARMIŞTINIZ. SİZ İSTEMİŞTİNİZ UMURSAMAZ KİMLİKLER İÇİNDE DERTLERİMİ PAYLAŞTIKÇA BENİ”HERKES YAPMAYI. ÇÜNKÜ ORDA KENDİNİZİ BANA KARŞI KOŞULLANDIRILMIŞ BİR SÜRMENAJ İÇİNDE” HERKESİN DERDİ VAR” KELİEMELERİYLE ASLINDA HERKESTEN KASTI HİÇBİRŞEY OLAN SIRADAN BİR İNSAN YAPABİLİYORDUNUZ İŞTE ben sizi yeterince anlıyorum. İçimdeki çocukluk sevinçleri, insan sevgisini yaşama tutunan anlık gülümsemelerimi çaldınız. Kendimi mahvettim. Parçalarımı kıyı boyunca sürüklenen yosunların üstüne biriktirdim. Ama asla ağlamadım asla.

Anladım çok geçte olsa ikinci yüzlerinizdeki kirli kalmış olan mezar boşluklarını. Bencil isteklerle ellerinizin kezzap sarısı eken mutluluk sandığını acılar içinde nasıl öldüm göremediniz. Ki umrunuzda bile değildi. Ki ölsem rahat edecek egolarınız ve tatmin olmuş bencil istekleriniz vardı anlık. Ama hiçbir zaman anlamayacaksınız. ~~Ben sadece beni sevin istemiştim.~~ Ben sade istemiştim zorla değil ama çok istemiştim. Beni sevmenizi. Ama sizin sevgi dediğiniz şeyler öldürücü bir ihtiyaç ve büyük mutluluk içinde içimdeki o zavallı o çaresiz o istemediğiniz çocuğu öldürebiliyormuş. Sizin üstünüzde küçük harflerle yazılı olan “çocukların ulaşamayacağı yerlerde ve ambalajında saklayınız” ibaresini okuyamamışım. Ki hakeza sizin bu kadar ölümcül olabileceğiniz çocuksu aklımdan bile geçmiyordu anlamam imkansızdı. Bunun için bu aptallıklarım için ben özür diliyorum. ..

erty alpus.

Bu Gece Israrlı Bir Çocuk Gömleği Var Üstümde...

2010-03-19T06:06:00.000-07:00

30 yıl sonra yılın bu zamanları

Martın en keskin soğuğuna tutulmuş

Bileklerim iliklerime yorgan gibi bir kışı çekerken usulca

Sokaktaki o çok eski o en kesik bankın üstünde yaşlandığım için kırışan suratımı ve ellerimdeki mecalsizliği suçlayacağım. Yalnız olduğum için uzun bir süre çok sonra; farkına varacağım geç pişman olmanın acısına. Arkamdan ismimin özel manasına dedikoducu ceketler yükleyecek o adamlar;kadınlar cismime mini etekler ve bilinçsiz ince gömlekler giydirecekler. “duyduğuma göre” diye başlanacak hakkımdaki her cümleye…evli ve çocuklu kederli monoton sürmenajı içindeki o baylar ve bayanlar: “duyduğuma göre benden daha beter durumdaymış. Beni zamanında kanatarak hücrelerimi beyin zarımı ve zikirsiz kalbimi delen o isim, yalnız ve çaresiz bir yalnızlıkla ölmek üzereymiş.” Diyecekler.Desinler. Desinler . ne diyeceklerse desinler.

Kansızlıktan incelen parmaklarımı satır aralarına götürürken dudaklarımla nasıl iklimlendiriyorsam öyle;evet öyle eğilip diyeceğim ki; “bugün yıldönümümüz sevgilim, bugün ısrarla seni terk etmemi istiyorsun. Sana bu ölü sevgililer bayramında parmaklarımın ucuna asılı öpücükler gönderiyorum. Ne olur beni terk etme; Yalnızlığım. Ne olur beni terk etme. İstersen beraber ölelim bu gece. İstersen usulca parmaklarını geçirip boğazıma şahdamarımızın üstündeki kirli kanın ısrarlı karanlık bir geceye aktığına şahit olalım beraber. Ama ne olur beni terk etme yalnızlığım. Sensiz olmuyor. Sen gidersen eğer elimde masumane hiçbir şey kalmayacak ne olur yapmayalım bunu…”

erty alpus

Farzet..

2010-03-15T12:03:00.000-07:00

Asla aşk heryerde bahar değil

Bizde aşk kışlara hep gebe
Yar ısıtamadın gönlümü
Isıtamadın kalbimi bundan fazla
anladım alışamadık biz bize
konuşamadık gözgöze bundan fazla

farzet kapılıp biz delice aşk seline
farzet yaşadık doyduk güzele

Aşkı bulduğumu sandım sende
Aşkı sevdiğini sandım bende
Senle ben acıyı sevda sandık
Geldik yolun sonuna..

Uçur Bizi Süpermöö

2010-03-12T10:15:00.000-08:00

Uçmak mutlu olmak ve gülümsemek serbest… en güzel gri buluta dokunup gelen hangi duygu olursa en büyük ödül ona bahşedilecek…

En güzel yağmur tanesini yakalayabilen gözyaşına büyük ödül olacak büyük bir kalbin değdiği mutluluk mahsülü anılar…eskiyi sevdireceğim.maziden arta kalan ne varsa;hepsine dokunacak ataerkil göz yaşları. büyük nasırlı kanayan elleri her dokunuşunda papatya baharlarında yeşerecek ve çimenlerin üstüne biriktirilecek haylaz çocuklar. Avuçlarındaki Papatyalarla sarı izdüşümü çiçekleri birleştirip sonsuz bir zamandan beridir kapalı olan kirli kapıları açacaklar
Papatyalar sana en sevdiğin mevsimi;sonbaharı getirecek sevgilim. Senin uğrun için küskün çocuklar ellerinde taç yaptıkları tebessümden kırılgan sarı çiçekleri dökecekler yüzüne. Ağlamak en çok bize yakışırdı doğru diyorsun. Sonsuz bir istekle ağlamak istiyorum. Yüzününü çevirme yüzümden. Gözlerimde kendini görmekten korkuyorsun belkide. Ya o çocuklar? Ellerinde dikenli tel gibi kalan papatyalar ve sarı çimen çiçekleri? Ne çabuk unutuluyormuş… oysa güneşli günleri özlemişim ben. Gri bulutlarıyla esen sonbahardan nefret etmeye yüz tutmuş yüreğim. Seninle yeşil çimenler boyunca uzanıp güneşin röntgenleyelim istiyorum. Ta ki kornealarımız körleşene kadar yazı hissedelim iliklerimizde. Aşk ilkel bir körleşme çabası değil mi zaten? Uzanıp çimenlere boylu boyunca; ağustos böceklerinin karıncayla olan kavgasını dinleyelim. Çimenlerin sıcak ikliminde yeşili ve çiçekleri sevebiliriz. Artık gri ve sonbahar ikilemesinde tad vermiyor halsiz ilgi ekleri. Bir gün orda;evet orda olduğunu biliyorum. Orada bi yerde, ellerinle kanayan çocukların ellerini sarıyorsun. Biliyorum ordasın ve hissediyorum bunu. Baharın gelmesini bekliycem. Her iki manada da …

Gümrük Vergisi Bikaç Dilim İftirayla Karın Doyuruyorum;Napiyim?

2010-03-11T09:12:00.000-08:00

Aslında gerçek olan ne biliyo musun? Herkesin doğuştan getirdiği kulak zarlarının betonlarla örülü olması ve insanlar o duvarlarda gümrük vergisi olarak klasik iftiralara maruz bırakırlar kimi zaman seni.

Aslolan ne biliyo musun?

“Hiç kimseye güvenmeyeceksin !”sözüne olan güvenim bile azalmış olması yani o derecede.kalbim yontulmuş bir parça kalmış sadece

içinde ne kadar hektarlık bir bölümü kaldı bilmiyorum.ama insanları yargılama!

Suçlama onları!

Çünkü insanlar yargısız sualsiz dert dinlemek ve gerçekten derdine ortak olmak gibi bir düşüncede değiller.

Onların anlık mutluluklarına ortak ol ve sakın yüzüne söyleme aslolan gerçekleri dedi tanrı.

Sus ve arkasından söyle

Ne söyleyeceksen

İftira dedikodu ve gıybette buna dahil

Ama ne olursa olsun sakın gerçekleri söylemeyesin yüzlerine insanların

Kendinden çok fazla şeyler koparıp götürdüğünün farkına varırsın bi zaman sonra

Nerede olduğunu anlamazsın

O çok bilindik taverna usulü çöp ovasında

Yaprak yaprak dökülen eski bir takvim olursun

Sicilinde kirli ellerin dokunduğu bir yürek

Ve yüreğin içinde haddinden fazla öfke

Taşı

Ve sakın insanlara güvenme

Çünkü insanlar hiçbir zaman gerçek yüzleriyle karşına çıkacak kadar cesur değiller senin kadar dedi peri

Çünkü sen onlardan önce ölmeyi hak ediyorsun diye kıskanıyorlar seni…

15 Bin Faul İçin Elele..

2010-02-24T12:02:00.000-08:00

http://fizy.com/s/16myc7

Şu ana kadar plan yapmak üzerine yoğunlaştığım anlar oldu.

Ama sonra arkama dönüp baktığım vakit bütün planların aslında plansızlıktan daha berbat şeylere yol açabileceğini görmüş oldum.

Asıl sorun ne biliyo musun?

Aklımda bir düşüm var. O olmazsa yada olmayacaksa, benim için hayat sadece anlardan ibaret bir mutluluk karmaşasından başka bir şey olmayacak.

Şu an olmak istediğim yer ve zaman bu dilimde değil.

Ama buradayım.

Ve aklımdan geçen tek bir amacım uğruna; mutlu kabataslak günler geçirip duruyorum. Ama bakıyorum ki etrafımda; memur olmaya o kadar alışmış olanlar varki; bir an durup benimde böyle olacağım kanısını fark ettiğim zaman içimde bir ekşimtırak haz hissediyorum. ~~İlerde hepimizi sıradanlaştırılacağız.~~

Onlara benzetmeye çabalıyorlar. Bazı aşamalarda gizli gözaltı yazılarını okuyorum, maskelerinin düştüğü anları yakalıyorum ki, lanetlendirilmiş olduğumu anlıyorum tekrar. Ama benim bunca olağan şeye rağmen hissettiğim şey yalnızlık değil. (Bunu duyan hemcinslerim kederlenirler biraz belki.)

Aksine kendi içimde farklı biri tarafından yönetildiğim için kendimi oldukça rahat hissediyorum.

Ama onlar sadece bir çobanın kuyruğuna takılmış ve hep onun etrafında dönen dünyanın etrafında döner olmuşlar. Umrumda bile değil herkes. Bana hiç kimsede olamayacak olağanüstü bir kimse yeter. Gerisi sürü propagandası içinde ne kadar susarsa o kadar kafi benim için…

Anladım ki Şimdilerde Çektiğimiz Bedeller 4 Takside Bölünemiyormuş Ne Yazık ki…

2010-02-21T08:34:00.000-08:00

Eskiden daha fazla arkadaşım vardı. Arkadaş vardı gerçekten. Eğer bir oyunda kafa dengi biriyse her haliyle arkadaşın olabiliyordu işte. Aşık da olmuyorduk biz. Aşkı çikolata tadında bi şeye benzer sanıyorduk. Ne zamanki aşk ve ilkel insancıl duygular girdi aramıza, o zaman arkadaşlık için bazı şeyleri yanlış ölçtüğümüzü yada gerçek manada arkadaş olmadığımızı anlamış oluyorduk. Her birimiz ayrı düştük. Hatta erik sahibinden kaçarken yırtılan eşarp eskisi bile ayrı düştü bizden.

-----------------------------------------------------------------------

İnsanları sevmemeye başladığım gündür. Okulların başladığı gün.

Ve okuldan hiç arkadaşım yoktu. Çünkü biz yarış atından daha fazla koşullandırılmış ve daha fazla dopingle harcanmış bireylerdik. Okuldan ve oradaki her şeyden nefret ediyordum.kesilmiş fişlerden eşyaların üzerine yazılan kelimelerden,öğretmenlerden, arkadaşlardan sıralardan,kalem,tebeşir kağıt,hatta pencerelerden bile nedense aşırı bir nefret duyuyordum. Hiç arkadaşım olmadı uzun bir süre boyunca. Sadece rakip kısmı bir paydayı bölüşüyorduk onlarla. Hatta o kadar oluyordu ki tartışma konularında ve münazaralarda bile hep zıt konuları tartışıyorduk,öğretmen fiştekliyordu,sınıfta hangi iki çalışkan öğrenci varsa onlara zıt kutupların fikirlerini kanıtlamaları için ayrı konular veriyordu. keyif alıyordu sanki bunu yaparkende.tabiki doğal olarak bu kişiden biri de ben oluyordum mutlaka diğeri ise o çok sevilen inek mizacında ki kişi

Ama ilkokul sıralarında bana beni fark ettiren o tatlı şeyi de buldum. Bana o inancı veren o saçma sapan ve ilkel öğretmene de teşekkür ediyorum hala. Bana inatla yazmam gerektiğini söylemesini ve benim yazdıklarımı okuduktan sonra yüzünde beliren o tebessüm ifadesini hayatım boyunca unutamam.bana sahici ve gerçek bir hedefi gösteren o gülümseyiş… hayatımı değiştiren o kelimeler ki nasıl yazdığımı ne yazdığımı anımsayamıyorum bile. Ama aklıma hep şu mısra geliyor ilkokul sıralarından hatıra:” gün gelir belki yağmur yağar,adeta ıslanırsın. Gün gelir belki sevgi doğar, o zaman yeni baştan yaratılırsın.” Nedense bu mısraları unutamıyorum işte. bunu yazmış olmama akıl sır erdiremiyorum.Belkide çocuk aklım. Bi yerden çalmışımdır. Beğenilme ve taktir edilme güdüsü çok yoğundu o sıralar. Bir aferim kelimesi bütün sıra dayaklarına ve bütün cetvel yaralarına bedeldi. Ama anladım ki şimdilerde çektiğimiz bedeller 4 takside bölünemiyormuş ne yazık ki…

Biraz daha trene bakmanı istiyorum senden.O vakit tam bir öküz olduğuna inanacağım..

2010-02-19T06:35:00.000-08:00

Biraz daha trene bakmanı istiyorum senden.

O vakit tam bir öküz olduğuna inanıyorum.

Aramızda 1 gerginlik mi var?

Hoşuma gitmiyor aşklaşmalar laf düelloları, bölünmüş ergin hücreler, larvalar, kısmi gerçek sandıklarınız ve yalanlar. Sevemiyorum bir türlü.

Düşüncelerimi paylaşmak isteseydim bu kadar açıksözlü olmazdım aslında.

Bence bizim bir araya gelmemizin sebebi içten pazarlıklı bir şiveyle bana yalan yönlerini anlatıyor olmandan başka bir şey değil. Ama bu sefer seni meydanın ortasında boğazına çengel bir iğneyle asılı bırakmayacağım. En fahiş basamaklardan yürürken can çekişen topuklu ayakkabılarını takıp o koca ayaklarına Beyoğlu’n da pazarlayacağım. Galiba yapacağım bunu. Aramızda 1 gerginlik mi var?

Kulak memesi bir kıvamına gelinceye kadar iyice yoğurunuz düşüncelerinizi. İçine bir tutam kara semiri aşık olduğunu sanma hissiyatı ekleyiniz. Biraz kahve, biraz üstünde buğusu gizli bir karabasan esmeri ekleyiniz. Korku filmlerinden esinlenilerek kurutulmuş bir klasikleşmeyle korku anında tek başınıza karanlık merdivenlerden aşağı inme ihtiyacını da serpiştirmeyi sakın unutmayınız. Ve buyurun size havuçlu kek (telmih sanatı bolca kullanılmıştır.) aramızda 1 gerginlik mi var?

Not: paragrafların esin kaynağı Aramızda 1 gerginlik mi var parçasına bütün içten telli duygularımla teşekkür ediyorum. teşekkür edeyrum teşekkür ediyorem…

Kandırdım Seni Oğlum..

2010-02-17T23:18:00.000-08:00

Video: Okan Bayülgen Ağıt Benzer: okan, bayülgen, boran, koya

“bi şey diyim mi sana oğlum

Şimdi dönsen buralara
Ne gidilecek bir yol
Ne uğruna ölünebilecek bir kadın
Her neyse
Okan bayulgeninin çok güzel seslendirdiği şiiri.

Bütün Diyebileceklerimin özeti...

Ayakuçlarında Kırmızı Çıngırakları ve Mavi Pelerinleri Olan Periler…

2010-02-17T12:19:00.000-08:00

Hayal kuruyordu. Pencerenin köşesinde dışarıda çiseleyen yağmura ve yüzüne yansıyan o mükemmel mavi ışığın uyumuna aldırmadan. İçinde periler diriliyordu. Ayakuçlarında kırmızı çıngırakları ve mavi pelerinleri olan periler…

Pencerenin buğusuna küçük güzel bir bulut çizdi önce. Ve bu bulutların içinden yeryüzüne boşalan melekleri boyadı elindeki tek renk olan gri kalemiyle.

O kadar masum ve o kadar sıcaktı ki bakışları, dokunuşları; sanki camın buğusuna çizdiği her resim apayrı renkler içinde boyanıyordu yeniden. Tıpkı siyah beyaz renkli olan o eski televizyonlarda olduğu gibi. Biz hep tek düzelik içinde onları siyah ve beyaz ayrımında görsek bile hep aklımız da çimenlerin yeşil ve gökyüzünün daima mavi olduğunu bildiğimiz gibi tıpkı…

erty alpus

Terkettiğim İçin Mutluyum

2010-02-16T11:15:00.000-08:00

Uzun bir zamandır içimde heyecan mahsulü duygular beslenmiyordu. Ama bugün çok farklı bir şey oldu. Rahatladım. Uzun bir zamandan sonra ilk defa delilik yapmak geldi içimden. İçimde bir kıpırtı koptu.

Onu terk ettikten sonra çok mutluydum.
Artık özgürdüm.

Kendimi kendime anlatabiliyordum artık.
Aşk denilen tek hücreli kafesin içinden çıktım ve o kafesi oluşturan o kişiden de haddinden fazla nefret ediyorum artık.
Eve geri dönüşte
Eğer onları görmemiş olsaydım
Yeniden bu kadar deli olduğuma inanamazdım.
Çok güzel darbuka çalıyordu. Ona klarnetin eşlik ettiğini daha sonradan fark ettim.
Bilmiyorum nedenini
Ama aşırı mutlu oldum bir an
Sanki aşık oldum o ritme
Kıyamadım kendime bu sefer delilik yapamadım. İstedim ama yapamadım bir türlü
En azından bir kere darbukaya eşlik etmek onu seslendirmek istiyordum
Ama engel oldu bi şey
Galiba artık eskisi kadar delilik yapamıyorum fazla içime mi kapandım nedir? ama bu yeni halime bayılıyorum.bütün insnalıkları ezeceğim varlığımla

evet bunu yapacağım.

16.02.10

Karanlığı Taramak filminden Bi Bölüm

2010-02-12T08:55:00.000-08:00

Madde d

:aptallık ve umutsuzluk anlamına gelir.

terkedilmektir.

dostlarınız sizden uzaklaşır.

siz dostlarınıza sırt çevirirsiniz

herkes herkesten uzaklaşır

Yerini yalnızlığa boşluğa nefrete bırakır .herkes birbirinden şüphelenir.

d’nin sonu ölümdür.yavaş ölüm.ölüm beyinden başlar.(biraz duraksar ve konuşmasını bitirir)

evet hepsi bu…

Karanlığı taramak filmi keanu reeves'in konuşmasından bir bölüm

11.02.10

Dışı Peygamber Harcı Ama Ruhu Fahişe Bir İnsan Tanıdım.

2010-02-08T01:31:00.000-08:00

Senin en büyük yanlışın ne biliyo musun ?

Dışın peygamber harcı

ama ruhun fahişe.

Ben her zaman

İçimde ve dışımda

aynı bütünlük içinde bir iblis beslediğimi ve

asla iyi biri olamaycağımı söyleyebilirim ve çoğu insan

beni öyle tanır.

çoğu insan deli olduğumu söyler

inkar etmem

ama artık

sende kendini kandırmaktan vazgeç.

içim ve dışım

aynı fesatlıkta

ve açıksözlü biri olduğum için

asla üzülmedim..

ve hala derim ki

içimde size karşı ne fesatlık beslemişsem

arkanızdan konuşmam

BEN HALA SİZE İNAT

GELİR SURATINIZA BAĞIRA BAĞIRA SÖYLERİM

bunu yapabilir misiniz? en azından bunu

en azından dedikodu masalarında

elinizdeki son kozunuz bensem

size diyebilirimki

o oyunu mutlaka kaybedeceksiniz...

erty.alpus

Eskiler Alıyorum.Eskiler Satılıyor..

2010-02-05T10:22:00.000-08:00

Duygularımızı eskitiyoruz ; Eskiler alan

ve her daim işi eskiler alıp daha eskilerini satmak olan o adamla takas ettiriyoruz.

Artık hiçbir duygu eskiden aldığımız tadı vermeyecek bundan emin olabilirsin.
Sol boşluğunun içinde evcil olmayan yarısı sokak melezi yarısı vahşi dizginsiz olan duygular beslenecek yavaş yavaş.
Daha eski ama daha ilkel;
Daha kirli ama daha tarifsiz duyguları mutlulukla hüzünle heyecanla ya da en basitinden aşkla eşleştirme çaban aslında senin ne kadar aciz ne ve kadar akılsız olduğunu özetleyecek kısaca. Ya da en basitinden bugün sonbahar hangi kıyafetini giymişti onu söyleyebilir misin; gözyaşlarımızın tuzuyla kuruyan o çatlamış toprakları kar örtüsüyle gizlerken?
Sen iyisi mi” diye başlamayacağım bu sefer cümleye. İyi olan zordur çünkü. İyi olan aslında içinde gizli bir kötümserlik önerisi taşır daima.
Sen yinede bütün karamsarlıklarının içinden en doğru olanını seçeceksin emin ol. Sol tarafındaki melez duyguları sakın dinleme. Biliyorsun bir rivayete göre kötülükleri fısıldayan ve düşman kavramına takınılmış bir şeytan bulunuyor sol tarafımızda daima. Ama aksine neden kalbin sol tarafta olduğunu da sormaz bi insan mesela. Merak etmez. Ama merak insanı insan yapan ve hayvansal içgüdülerin tımarı olmaktan kutsayan bir oluşum değil midir? Bu arada oluşum lafını hiç sevmedim. Bir ara paragraf aralarını düzenlemek için iyi bir temizlikçi de tutmak lazım. Bunu da bir yere not et..

Delilik insanı özgürleştirir..

2010-02-05T09:53:00.000-08:00

Delilik insanı özgürleştirir.

Ama çevresinde ki insanlar için büyük bir tehdit oluşturur bu delilik hususu.

Çünkü İnsanı özgürleştirdiği kadar çevresi için antipati zan bir esirleştirme hükmüdür aynı zamanda.

ve bu yüzden çevresindeki insanlar hep özerk bir umutla sıradanlaştırmak istedikleri için bu tür kişileri toplumsal bir dışlanma, kişisel bir yalnızlığı itme hükmü içerisinde olacaklardır her zaman.
ve bunu başardıkları an sonsuz bir huzur hissedecekler. Farklı olanı farklı yaşam tarzı içinde kabul edemedikleri için; Hep kendi tabularına kendi fikir beyazı düşüncelerine uyum sağlamasını isteyecekler. Oysa ki aslolan şey; kusursuz ve planlanılmış olan hayatlarında esir eden ve esir edilen kişinin hep kendileri olduğunu görememeleri.

VE ASLA BİR DELİNİN NE KADAR İSTERSE İSTESİN YALNIZ OLMADIĞINI BİLEMEYECEK OLMALARI NE KÖTÜ

Bütün dışlanmışlık ve bütün sevimsizlik unsuru öğelerin baş öznesi bir deli; elinden geldiğince içindeki zehiri atmaya çabalar. Kah kelimelere döker bu yalnızsamayı; kah kırılmış kalpler koleksiyonunu yeni bir kalp daha ekler. Ya da gelir mutlaka başka bir deli buluverir onu da. Bunca ihtimal gerçekleşmemiş olsa bile; delilik birazda animizmin ilkelidir.

Bu yüzden bir deli; istediği her şeyi de yapabilir yada aksine hiç istenmeyen herhangi bir şeyi gerçekleştirebilir ummadığınız bir an da…
Bu yüzden siz siz olun
Dışlamaya ve uzak tutmaya özen gösterin delileri hayatınızın içinden…
Nasıl olsa hayat hep aynı düzlem içinde yerleştirilmiştir özenle beyninize
Siz sadece doğun, yaşayın ve ölümseyin biraz.
Aklınıza ilk gelen şeyi yapamadığınız için bütün bir ömür boyu lanetlendirin kendinizi…

Dipnot: (Delilik içinde yapmacıklık olmamalı hiçbir zaman.
Ama bir diğer yandan ifade etmek gerekirse; İnsan içinden geldiği gibi davranabiliyorsa bu delilik değildir asla .)

Küçük Hesaplarla Geçiyor Yaşam..

2010-02-05T09:49:00.000-08:00

Yeni bır hıkayeye başlama umudu var ıcımde
Konusunu kutsal ölüm inancıyla yazmaktan alacağım süratle

ardından amaçsız insan toplulukları

gibi ufak sorunlardan

ödenmemiş borçlardan,

tutmadığım takımın maç saatlerinden,
olmayan çocuğumun burnu kanayan alınganlıklarından,
ayrılma eşiğine gelmiş çiftlerin
terapi seanslarından bahsederek bitireceğim.
Virgül kullanmak niyetiyle her yere
nokta. konulsun.lütfen.

Boşluk.bırakılmasın.hiçbir.satır.arasına.

Tek.tek.okuyup.hızla.unutabilmek.ıcın.

Bir Dilim Kızartılmış Ekmek ve Akşam Kahvaltısı

2010-02-02T14:00:00.000-08:00

Hayatınızın; çoğu zaman hep aynı düzlemde, monotonluk delili dakikalar içinde olduğunu fark edebilirsiniz. En basit anlarınızdan başlamak gerekirse;mesela akşamüstü kaçıncı kez yaptığınızı hatırlayamadığınız bir kahvaltıya oturuyorsunuz.akşam üstü yapılması unutulmuş olan yemek faslı gene tatsız bir işkenceye dönüşmesin diye; kendinizi kahvaltı masasında buluyorsunuz birden.

elinizde bir dilim kızartılmış ekmek vardır. Biraz üstüne yağ sürüyorsunuz biraz reçel biraz daha yağ derken en sevdiğiniz kahvaltı menüsü içinde elinizde sadece bir dilim kızartılmış ekmek size sıcak ve her zamanki aynı tadıyla akşam kahvaltısının tadını çıkarmanız için eşlik ediyor.
Ve siz bi an da durup sessizliği dinlemeye koyuluyorsunuz o an fark etmeden. Nedenini bilmediğiniz ve kaçıncısı olduğunu kestiremediğiniz bir dejavu içinde elinizdeki ekmeğe dikkatle bakıyorsunuz. Bu anı daha önce yaşamış olmanın burukluğu içinde her zamanki olağan bir uğultuyla annenizin sesi bölüyor ortalığı. Ekmeği bırakıp biraz olağan bir akşamüstü sürekli aynı şeylerden şikâyet edilen konuları dinlemeye çabalıyorsunuz. Yada dinliyormuş gibi görünüyorsunuz. Yada en kesin delille annenizde dinlememiş olduğunuzu fark ettiğinden olacakki; bu defa daha büyük bir öfkeyle geçmişteki ve gelecekteki pişmanlıklardan bahsetmeye devam ediyor . Sesinin daha fazla bir baskın genle beraber yükseldiğini daha da hiddetlendiğini hissediyorsunuz. ama bu sizdeki sıkılganlık mümessili prospektüsleri değiştirmeyecektir. Onu dizginlemeyeceğinizi hatta hiçbir kelimeyle teselli edemeyeceğinizide biliyorsunuz. En basit kavgaların çıkarılma sebebini öğreniyorsunuz bu sayede biraz. Sobanın neden yanmadığından başlayan bir konuyla; geçmişteki yapılan hatalara doğru alınan bir yolculuk aslında bu kavga mevzusu. Ama mutlaka hatalar unutulmayacaktır ve her mümkün kavga içinde tahlil edilmek üzere laboratuar eşiği düşüncelerde tazelenecektir. Bunu unutma
Siz bu sefer elinizde; iştahınızı kaçıran o kızartılmış ekmeğe bakıyorsunuz tekrar. Ama bir türlü monoton nöbetinde olduğunuzu kavrayamıyorsunuz ilk anda olduğu kadar. İlk durup düşünme tecellisi içinde olduğu kadar ;nedense monotonluktan şikayet de edemiyorsunuz pek. Biraz daha fazla kırılan omurilik gururu içinde daha fazla belinizin çöktüğüne ve bu anın daha da fazla ağırlaştığına tanık oluyorsunuz yeniden. Dilim hesabı olan iştahınızı çoktan yitirmiş olduğunuz için kendinizi şanslı hissediyorsunuz. Her rahatsızlık anında olduğu gibi odanıza çekilmek için iyi evlat modelinde birkaç eskimiş kelimeleri eskitiyorsunuz. Ama çoğu zaman en güzel şeyin susarak eşlik edilen dakikalar olduğunu anlamanız pekte uzun sürmeyecek. Ve her nedense bu içinizdeki monotonluğuna bir kıyafet giydirmek istercesine yazmak istiyorsunuz.bir nevi içinizdekileri dışa sersemletici bir darbeyle boşaltmak ve rahatlamak istiyorsunuz Ama bir türlü başaramıyor olmanın verdiği tatsız pasif kalma güdüsü içinde, susmanın her şeyi üstünü örten ölü bir kimlik olduğunu anlayacaksınız… ne tuhaf dimi?

Yıllar Önceden Kalmış Bir İççekişme Anı;İnsan Kendisiyle Kavga Ediyorsa Yine de Kaybeden Hep Kendisi Olacak..

2010-02-01T12:03:00.000-08:00

İki elini alnının ortasında birleştirdi. kafasını avcunun içinde sıkarak büyük bir coşkuyla patlatabilirdi belki.

Belkide vaktinden önce ölmeliydi. yaklaşık 12 yıl ve 7 ay önce;yoğun bakım ünitesine bağlı yaşamaya çabalarken;hastanenin en deli doktoru tarafından ona bahşedilen oksijen tüpünün yada onu hayata bağlayan bütün makinelerin fişi çekilmeliydi gizlice. Hem masum bir şekilde ölebilirdi böylece;hiçbir günah bahşedilmemişken ona henüz.hemde bugünü bu kadar acımasızca yaşamamış olabilirdi bu kadar;kendine fazlasıyla acıyarak...

Eğer geçmişine o yoğun bakımdaki dakikalarına dönebilseydi;hayatının en olağandışı düşleri için önce kulağına lanetler fısıldardı.Gelecekte cezalandırmak istediği nice vakitsiz düşüncelerden sonra bunu hak ettiğini yada mümkün mertebe umutsuzca yaşamanın onun için bir ceza olabileceğini söylerdi

.keşke hiç yaşamamış olsaydı...

şu an yaşadığı bu tanımlanamamış duygularla beraber daha önce keşfedilememiş infaz ve işkenceler içinde kendini izlerken daha mutlu olabilirdi belkide. Sessizce değil ama. Büyük bir iç çekişmeyle kanının ve beter kokusunun etrafa dağılmasını izleyerek.en çok kendisini ödüllendirirken daha önce kimsenin alamadığı o keyfi alarak…

Yada belki artık.olağan ve gerçek hayata dönüp;gizlice o hep depresif bulanık haplarından tek kesitle ve apansızın çözüm yolunu bularak ve sadece birgün içinde o bütün kutuyu içerek kendisini ödüllendirebilirdi.herşey sadece 1 gün içinde tedavi edilebilirdi.

*iç sesine kulak ver .bütün depresyon mümessili söylenmiş duygular ve sözlerden arınabilirsin." dedi sol tarafımdan sıyırıp geçen o gizli uğultu.

.kendimi biraz rahat bırakabilir miyim?

Ctrl Ef

2010-01-28T13:08:00.000-08:00

Ağlamaya sebebi bol keseden

Muhabbetlere konu olan

Sırdaşı bulunmayan ki

Ne zaman arkasını dönse

Bıraktığı aralıklarda ki büyük boşluklar içinde

Derin bir ünlem işareti

Demirbaş kızgın noktasına varıncaya değin
Takiptedir mutlaka
Bu sebebten olacak ki
Peşin satılmış olan
Hüznün yerini hiçbir mutluluk kelimesi
Almaya niyetli değil henüz

Hiçkimseye Ait Olmayan Şiir..

2010-01-28T13:04:00.000-08:00

Sana bütün samimiyetimde

Yeni bir hikayeye başlamanın arifesine müteakip

Bestelenmiş

Biriktirilmiş olan duygularımı bağışlayacağım

Sana bütün haysiyetimle

Kurutulmuş bir söz bırakıp ardım sıra

Terk etme kelimesine dair

Edilgen sevinçler

Etken bir yalnızlık hissiyle

İkinci el bir aşk taraftarı

Gözyaşlarımı bırakıyorum

Ölümsemek Gibi Birşey..

2010-01-28T12:51:00.001-08:00

Araba camında taze ve henüz bitmemiş olan yağmurun buğulu havasına ağır manalar yükledi kadın. Acı içinde geleceğe dair umutsuzluklarla, arabanın süratine uygun bir zaman zarfı düzenledi. Biraz şarbon biraz yalnızlık kokan düşüncelerine ara vermek istiyordu biraz, biraz doygunluk duygusunu eskitmeyi diliyordu. Neyseki istediği gibi oldu her şey. Bütün düşüncelerinden sızan kelimeleri, sigara dumanına asılı ve terk edilmiş bir sevgili duygusuyla gökyüzüne doğru çekildiğini duydukça sevindi. Ellerini henüz taze ve sıcak olan ve süratla alnından boşalan kana götürdü tekrar. Alnının sağ üst köşesinden sızan bu derin bu sıcak bu mutluluk hissiyle güdülenmiş acıyı daha önce hiç hissetmemişti oysa

Daha önce hiç bu kadar gülümseyemişti ilk kez bedeni bu kadar hızla çürürken…

Kirli Çocuk..

2010-01-28T12:47:00.000-08:00

Mısralarımın ucundan ılgın bir gizle

beslendiğini bildiğim için olacakki bu akşam

bütün ilham perilerinin deli olduğunu hisseder gibiyim

dışarıda yarım bir sokak eğilip

ayak bağı çözülmüş bir çocuğu gizlice deşifre etmektedir

rüzgar hafif bir edayla bütün

kurulmuş aşk tezgahlarını temize çekti,

kırık ve eskimiş aşkların parmak uçlarına ağır palangalar

ve omzuna çocuksu küfürler yükledi

vaktin bu dar zamanlarında esen bu demir rengi rüzgarların

çoğunlukla kimse

dudak uçlarından sonsuzluğa giden

doğu ekspresinin mırıldandığı o çok sisli melodi olduğunu bilemezdi…

2009-11-09T09:41:00.000-08:00

Aşık olmuş olabilir miyim? Hayır bu bendeki sadece konuşma ihtiyacı. Sonsuza dek konuşalım istiyorum. Sıkılana dek birbirimizden , birbirimize dair eskitilmiş bütün sevimli kelimeleri bütün sevilebilir gülümsetilebilir şeyleri konuşmak istiyorm. İçim aşırı kıskançlık nöbetlerinde. Başka kimselerle paylaşamayacak kadar seni büyük bir ciddiyetle kıskanıyorum. Başkalarının kelimelerine değmesin istiyorum hiç bir cümlen. Başkalarını güldürürken benim kadar mutlu bir edilgen eylem bulamassın çünki...

Deliriyumiyum.

2009-10-24T11:04:00.000-07:00

Sinirliyim bugün acayip derecede hemde. Hızlı bir devinimle eski halime dönüyorum. Buruk sıkılgan sinirli bütün sorumluluk kelimelerinden kaçan nefret eden sevmeyen gizli bir deli…

Çok bunaldım. Neye göre kime göre, niye?

Kimse olmasın istiyorum. Kimseyle olmadan kimseyle yaşamadan konuşmadan delirmesi daha iyi açıklanabilir bir soru işareti. Kendimden korktuğum anlar zararım kendime olacak. Başkaları olmasın. Başka birileriyle yaşamak olmuyor. Yada yaşamamak belki de

Offfffffff

Oturup ağlamakda kâr etmiyor artık içimdeki acıları sızdırmaya dışımdaki patavatsız ruhun havasına karıştırarak. Yazmakta uslandırmıyor. Saatlerce ağlamak ve öylesine samimi yazmak… hepsi yalan hepsi gereksiz hepsi durağan geliyor. En yapmam dediğim şeyleri yapabilirim demekle geçiyor hayat. Mesela arabesk dinliyorum usanmadan bıkmadan. Mesela parasız paralı karışık satışık bi alışveriş ihtiyacı var içimde bi şeyer satın almak ihtiyacıyla başım dönüyor.

Gizli bir delilik döneminden geçiyorum. Kimse anlamış değil henüz fark etmediler hatta inanmadılar belki de deli olduğum konusuna. Samimiydim. Deliyimdir biraz, biraz ukala biraz kendini beğenmiş içimde gizli ama süratle biriken bi delilik döneminden geçiyorum yine…

Umarım hayırlısı oluyordur. Kendimi öyle avutuyorum birde uyuyarak vakit geçirebilmenin her şeyden kaçmaya eşdeğer olduğunu sanıyorum sürekli…

Durdurun Dünyayı Başım Dönüyor...

2009-10-15T12:57:00.000-07:00

Özet: ürkek ve çekingen ve kabir azabı gibi vicdan azabıyla biten bir gün.

Mahçubiyet, yanlış anlaşılma korkusuyla en terbiyesiz kelimeleri seçen gözler ve bakışlar kaçamak içinde. Ve içimde zorunlu eğitmen bir öykünme hasreti. Geçmişi aralayıp bakabilme fırsatı içinde güzel kelimeleri seçebilmiş olma ihtimali üzerinde gidip gelen tekil düşünceler.

‘yarın olsa birazda yüzüm gülse..’’

Zaman Biraz Hikayedir.

2009-09-15T13:03:00.000-07:00

Karanlıgı sever her sokak

Ve her gece Eslık ettıgı tum ınsanlar ıcın ;
Aydınlık vaat eder sokak lambaları;
Masumane zaman heyulası ıcınde kaybolup gıdıyor ınsanlar;
Hepsı ufuk cızgısıne yuruyor,;
Hepsı yalnız kalmak ıcın ,
iclerındekı sokak lambalarına üflüyorlar.

İklimin Karabasanlığı

2009-09-14T03:46:00.001-07:00

Havalar gıderek soğumakta. Aslına bakarsan iklim değil de içim kendi kendini soğutmakta yavaş yavaş her şeyden. Bütün geçmişte yanlış saydığı yaralandığı ve tüm arkadaş saydığı arkadaşlardan...

Konuşmayı sevmediğimi bugün fark ettim. Aslında umursamadığım bi yönümdü öyle pek önemsemek istemediğim,ama hayatla aramda büyük buzdağları beslemişim bu sebebten yeni fark ettim. Hayatla aramda donuk olduğu kadar da belirgin kalın çizgilerle çizilmiş koca bi yaşamalık ağır sınırlar…

090909

2009-09-13T03:48:00.000-07:00

Saat tam da gece yarısına gelince, bütün bitmiş ve süresi eskimiş yitirilmiş duygular, diriliverir. Bu Büyük bir devinimdir. Hüzün, sevinç, kahkaha, karmaşa ve yalnızlık duyguları ve nicesi, yarınları daha anlamlı kılmak uğruna sol göğsün üstünde yavaş yavaş biriktirilir.zamanı gelince kullanılıp süresi yitirilmiş olan duygular için o gün artık tekrar aynı tadı almanın imkanı yoktur. Acı yanıysa, sevinçlerin kahkahaların çabuk bitmesi ve yerini hüzne çaresiz ve ağlamaklı surata çabuk bırakabilmesidir

Oysa bunu çoğu insan bilmez. Oysa çoğu insan neden duygusuz olduğu konusunda hala sorulması gereken soruları henüz yanıtlayabilmiş değil.

09.09.09..

Eski Dost(!)

2009-09-12T11:38:00.001-07:00

Eski dostların foyası çıkıyor bir bir. Hiç değeri olmayan cümleler de satır arası dostluklar,elde edilememiş sanal aşkların acısından daha aşağılık ve daha gereksiz sayılıyor. Hiç kimse kendine yormuyor nedenli nedensiz sanılan küsmeleri… hep karşı tarafa atfedilmiş yalan ve gereksiz suç nedenleri ve gereksiz yaşanmışlıklar. Herkes kendinden nefret etmekte serbest ve kendinden nefret etmeye mecburmuş gibi gösterilmiş bütün geçmiş zaman dilimlerinde ve birlikte yaşanılmış zaman aralıklarında. Neyseki artık eski bi dost tabirini kullanmayı neden sevmediğimi anlıyorum birden.

BİR KAVANOZ ERİK SUYU

2009-09-05T10:03:00.000-07:00

Mayhoş ve biraz ekşi erik suyu gibiyim. Hem gülünecek haldeyim hem de eksik cümlelerle halsizliğimi anlatmaya çabaladıkça daha fazla batıyorum; bu da başka düşünceler içinde tamiri imkansız ve paslı fikirlere sebeb oluyor.

Tadsız ve herkesten olabildiğince uzakta... Yıllarca kendine ait özel bir kavanozda bekleyen erik suyu gibi; ekşi ve eski...Eğer bir gün kendime gelebilirsem, herkesten önce kendi yüzüme tükürecek olan benim...

2009-09-04T10:50:00.000-07:00

Dört boş duvar var kafamı çevirdiğim her yerde,

Sesimi kıstım, konuşmamak üzere sustum kapattım kendimi odama...

Binlerce hayal var kafamda,

Binlerin arasında biri dahi gerçekleşmemiş,

Her savaşta yenilmişim ben, her yenilgiden ders almışım, her derstende sınıfta kalmışım...
Eski dostum demişti ayrılmadan önce;

"-Zor günler bizi bekliyor..." diye.

Eski dostum yok yakınlarımda ama...
tatlı günler yok artık.

f.dilben(alıntı)

Prestij

2009-08-31T10:42:00.000-07:00

İnsan kendini arıyorken birden buldum sanır.Birden bütün hayal dünyası ona gerçekmiş gibi gelmeye başlar.İşte tam da o noktada izlediğim bir filmdi bu.Asla unutulmamaya dair söz verilmiş adil geçmişime kaydettiğim bir ben daha...

ÇOK ŞAŞIRDIM

2009-08-30T12:17:00.000-07:00

bu blogumu daha once açmış oldugum kafama dank etti. birden eski anılarım ve bütün keder cümleleri için eskittiğim kelimeleri gördüm.hüzünlendim...MERHABA HERKESE

SEN KRİZLERİMDE ;UYUŞTURUCU PAPARAZİSİ:

2008-10-03T00:36:00.000-07:00

Psikolojik bölünmelerle kendini parçalayan bi kaç cümle .açıkça bi intihardan başka ne olabilir ki başka?b-aşk-a.

Ve zafer edası ile ellerinden kayıp gidiyor bi şeyler birileri ve bunu biliyorsun zayıf cümlelerin ipe sapa gelmez boşlukları gibi sade...
Geri kalan biraz sana şarkı sözleri biraz bağırma hissi ki
Yakında geçip gidecektirde sol yanından biliyorsun yakında;
Yakında ruhun tüm müzik marketlerde bi *Yılmaz erdoğan plağına yapışık ve o kadar yakın.
ve ilham alğın 4 duvar o kadar sevecen ve o kadar güzel ki şimdilerde başına buyruk sana kalmış yalnızlıktan.armağan.kalmış.

NEDEN SOVER BU DEM.ON

2008-10-01T05:19:00.000-07:00

Geçip giden zamanda elimde kalmış olan bir tutam yalnızlıktan da ve yalnızlğım saolsun diyecek yaşlı bunak bır nakarattan başka ne kaldıki benı benden uzak tutacak; bir nesne bir kurmaca cümle.?

Şair burada anlatmak istediği cümleyı kinayelı bır bıcımde oldukca kinle betimliyor lakın kım anlayacak kim gelıp gecıcı bır hevesle okuyacak ve kim kıskançlık senfonısı ıcınde asıl kimliğini sorgulayacak

hata yaptım

iyilik yapmayacaksın

sOveceksin illaki illla orospuların gozunun onunde merasimle geçtıgını goreceksın

YOK OYLE Bİ ŞEY

Gebertmekden Beter Eder Kelimeler

2008-10-01T03:19:00.000-07:00

Ruh halim rahatımsı bıraz cümlelerin arasına bakmak lazım
dahaca dün yılmaz erdogan dınleyıpde büyüdügünü farkeden koca kazık ınsan
bugun gelmışte ahkam kesıyor aynalara karşı hağ* ne ayıp
sonra ardımda kavga içinde sovmekten beter bıraktıgım ınsanlar bır zamanlar evet cok kırıldım

VE HALA FAZLASIYLA DA KIRGINIM

şimdik susma cesaretı onlarda şimdik deyim yerindeyse sussun onlar da biraz ben konuşayaım ıcımdekı zehırı dokmessem beter kalır bir yanım.

Manasız Tavırlar

2008-10-01T03:04:00.000-07:00

İnsan ruh haline hakim olmaya farz kıldıkça kendini rahat edemiyor ince noktalarda ince sarraf bütünlüğü var bak ellerimde ayrı bı anısı var acının .
ruhsal portler boyamaktan da usandık şarkıları aslen uzun zamandır.
şimdik susmak lazımdır çok istiyorum susmak susamak ne güzel bütünlerdik eski zamanlarda kendimizi sus pus kentin sert sessiz ve saçma feylozofu sen ben ve ben

sonra araya onlar girdi onlar araya girince zaten onlar girince bi şekilde
FASIL BİTTİ

bağıracağım yada yalvaracagım ama bu sefer ki sebeb çok saçma
bu seferlık ızın verdım kendıme sadece susacağım.